بوقت نماز بيدار كند بخوابى تا اينكه خود عادت كنى . و خلاصهء كلام اينكه خواب مانع دست يا بى به اين فضيلت عظمى شود خوارى و ذلتى است كه مثلش در اين دنيا نيست .
و كسانى كه خواب را بر نماز شب ترجيح مىدهند چند دسته هستند ، دسته اى از آنها كسانى هستند كه اول شب را به شب نشينى و بيهودگى به نيمه مىرسانند ، و به غيبت مؤمنين و آنچه كه از آن نهى شده وقت خود را تلف مىكنند ، و معدهء خود را تا به حلقوم از خوردنىها پر مىكنند ، و سپس در بستر نرم ، و مكان راحتى بخواب ميروند . و چنين خوابيده اى مسلما براى نماز شب بيدار نخواهد شد .
چرا كه او از ابتداى شب اسباب خواب را فراهم مىكرد ، بلكه مىتوان گفت كه او به قصد بيدار شدن ، به خواب نرفته تا بيدار شود ، زيرا پر خورى سبب بخار معده و سستى مىشود و آن هم موجب خواب زياد است ، و بيدار بودن اول شب از اسباب خواب آخر شب مىباشد ، همچنين معصيت در اول شب از اسباب خواب در آخر شب است و همينطور بستر نرم و راحت موجب زيادى خواب ، و سنگينى آن مىشود و چنين كسى اگر بيدار نشدن را بهانه كند عذرش مردود خواهد بود . و مثل چنين كسى ، مثل كسى است كه دوائى كه موجب زايل شدن عقل است در وقت نماز بياشامد ، و سپس عذر بياورد كه در وقت نماز به هوش نبوده است .
بلى گاه مىشود كه انسان خود را براى بيدار شدن مهيا مىكند و از آنچه كه باعث غلبهء خواب مىشود كه در بالا بدان اشاره شد پرهيز مىكند و به آنچه كه در اخبار براى بيدار شدن رسيده متوسل
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 459
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٤٥٩