توجه داشت و سجده را با اين نيت انجام داد ، بواسطهء رد و باز گردان فرع كه خودش باشد به آن اصل كه ذات باريتعالى است دلش نرم و عقلش از كدورتها پاك مىشود ، و چون چنين شد عنايات ربانى او را فرا مىگيرد ، زيرا عنايت او به مواضع ذلت و مراكز اضطرار از همه زودتر مىرسد ، و كدامين ذلت ، از مقام فناء ذلتش بيشتر ، و كدامين اضطرار از اضطرار عبوديت شديدتر است ، و چون رسوم عبوديت و بندگى را به فناء از خويش بپايان برد ، بحول و قوهء الهى سر از سجده بر مىدارد و تكبير مىگويد و با گفتن استغفر اللَّه ربى و اتوب إليه . از خدا مىخواهد كه گناهانش را بيامرزد و از تقصيرات و قصورات او در حال ارتفاع در گذرد كه اين مسئله اى است كه هم علما و هم عملا مشكل است زيرا كه موافق با هواى نفس است ، پس از آن دوباره به سجده ميرود ، و با گفتن سبحان ربى الاعلى و بحمده . فناء از خويش را به فناء از جميع آثار آن كامل مىگرداند و با اين عمل به اقصى مقامات عبوديت و بندگى و مقام شهود و بقاء ابدى دست مىيابد ، پس سر از سجده بر مىدارد و براى ركعت دوم به پا مىخيزد و پس از قرائت حمد و سوره قنوت را بجاى مىآورد و مىبايست آن را هر چه مىتواند طولانى سازد و از دعاهائى كه براى قنوت رسيده ، و يا دعاهاى ديگرى كه در غير آن وارد شده هر كدام را كه در رقت قلب مؤثرتر ديد اختيار نمايد و شرايط دعا را در حد امكان در اين حال مراعات كند و بداند كه كسى كه قنوتش طولانى شود و شرايط دعا را مراعات كند بهرهء خود را از همهء سعادتها گرفته است ، چرا كه دعا از وسيعترين ابواب رحمت پروردگار ، و در قبال راههاى خير ديگر ، خود مستقلا راهى بسوى جميع سعادات است ، و
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 430
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٤٣٠