صادق خواهد بود .
مطلب ديگر اينكه در اين آيه لحن كلام از غايب بمخاطب تغيير يافته ، و اين اشاره به اين حقيقت دارد كه انسان با ذكر آن اسماء ، از عالم بعد و دورى ، بعالم قرب ترقى نموده و از غيبت بحضور رسيده و در هنگام تلاوت اين آيات بگونه اى است كه گويا با قلبش ذات ذو الجلال را مشاهده مىكند و در محضر او خطاب به او ميگويد :
اياك نعبد و اياك نستعين . 1 : 5 در حديث قدسى آمده است كه من هم نشين آن كسى هستم كه ياد من كند .
و اما عبوديت : براى عبوديت و بندگى در جميع عوالم بنده ، و تمام شئون او از عالم عقل و روح و نفس و قلب و تمام اجزاء بدنش از سر تا بقدم گرفته تا جميع حركات و سكناتش ظهور و نشانه هائى است كه در حديث عنوان بصرى ببعضى از مراتب آن اشاره شده است ، در آن حديث آمده است كه بنده در آنچه خدا به او عنايت نموده نبايد براى خود مالكيتى قائل شود زيرا كه بندگان را ملكى و مالكيتى نيست بلكه ميبايست مال را مال اللَّه بداند و در همان راهى كه او دستور داده صرف كند ، و خود مدبر خويشتن نباشد و هم و غمش مصروف آنچه كه خدا بدان امر نموده يا از آن باز داشته است گردد ، پس اگر چنين بود و آنچه از متاع دنيا را كه خدا بر او ارزانى داشته ملك خود ندانست انفاق آن مال بر او آسان خواهد بود و اگر كه بنده تدبير امورش را نه بنفس خود كه بپروردگار خود محول نمود تحمل مصائب دنيا بر او سهل خواهد گشت و اگر انسان به آنچه كه خدا امر نموده و يا از آن نهى كرده است
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 388
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٨٨