اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 36

اقدس حق مىفرمايد ( 1 ) من از توبه و بازگشت بندهء خود خوشحالتر مىشوم از كسى كه مركب و زاد و توشه خود را در سفر گم نموده و از يافتن آن مأيوس شده بناچار سر بر زمين نهاده و بخواب رود و خود را براى هلاكت آماده سازد ناگاه چشم باز كند و مركب و زاد و توشه خود را بالاى سر خود ببيند . و باز در حديث قدسى آمده است كه اگر آنان كه پشت به من نموده‌اند بدانند كه من چقدر منتظر آنان هستم و به توبه و بازگشت آنها مشتاقم از شوق ديدار من قالب تهى ميكردند و از شدت محبت من بند بند وجود آنها از هم مىگسست . و يا در جاى ديگر مىفرمايد : بندهء من سوگند بحقى كه تو بر من دارى من تو را دوست ميدارم تو را به حق من بر تو سوگندت مىدهم كه مرا دوست بدار . و يا در جاى ديگر مىفرمايد : بندهء من بواسطهء حقى كه تو بر من دارى من تو را دوست ميدارم پس تو هم بواسطه حق من بر تو مرا دوست بدار . و باز در جاى ديگر خطاب به حضرت عيسى عليه السّلام مىفرمايد : اى عيسى چقدر منتظر بمانم . و در جستجوى بندگانم باشم ولى آنها بر - نمىگردند . و يا به زبان ملكى كه براى دعوت بندگان مىفرستد مىفرمايد : من همنشين آن كسم كه همنشين من باشد ، و يادآور آن كس هستم كه به ياد من باشد ، و بخشندهء آن كسم كه از من طلب آمرزش كند ، و مطيع كسى