سناء اللَّه و والائى پروردگار ، و ميم ملك خدا در روز قيامت است تا آخر حديث .
و در همان كتاب از امام موسى كاظم عليه السّلام در تفسير « ميم » آمده كه آن را بملك خدا تفسير نموده است .
و در روايتى كه از امير المؤمنين عليه السّلام در تفسير ابجد رسيده و روايتى ديگر از امام باقر عليه السّلام در تفسير حمد ، در هر دو روايت « ميم » كنايه از ملك خداوندى دانسته شده است .
و باز رواياتى كه در تفسير حروف لفظ جلالهء اللَّه رسيده ، الف را كنايه از آلاء و نعمتهاى خداوندى دانسته است كه در بعضى از آنها نعمت ، مقيد به نعمت ولايت شده است ، و لام را كنايه از الزام خداوند بندگان را به ولايت ، و هاء را كنايه از مخالفين محمد و آل محمد صلَّى اللَّه عليه و آله و در بعضى كنايه از هول و هراس دوزخ ، و در بعضى كنايه از هاويه كه چاهى در دوزخ است دانستهاند ، و مراد از همهء اينها يكى است چنان كه ظاهر است .
ميگويم طبرسى از تفسير ثعلبى و او باسناد خود از حضرت رضا عليه السّلام روايت نموده كه فرمود در « الف » شش صفت از صفات خدائى است ، يكى ابتدا ، زيرا خداوند ابتدا همهء آفريدهها است ، و الف هم ابتدا همهء حروف است ديگر استواء ، كه خداوند عادل و بدور از ظلم و ستم است ، و الف هم ذاتا راست مىباشد ، ديگر انفراد ، كه خدا هم فرد است و الف هم فرد ، ديگر اينكه خلق به خدا متصل مىشوند ولى خدا بخلق متصل نميگردد ، و جملگى نيازمند او هستند و او بىنياز از آنها است ، الف هم ، چنين است و الف متصل به هيچ حرفى نمىشود بلكه
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 341
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٤١