اما قرائت :
مستحب است كه قبل از شروع ، با گفتن :
اعوذ باللَّه السّميع العليم من الشّيطان الرّجيم .
از وساوس و حيلههاى شيطان كه باعث گمراهى او مىشود و باعث انحراف دل و زبان و جوارح او مىگردد به خدا پناه برد و او را حافظ خود گرداند چرا كه شيطان دشمن انسان بوده و در پى فرصت است كه قلب او را از ياد خدا ، و بدن او را از اطاعت و بندگى ، و زبان او را از ذكر خدا باز دارد ، و استعاذه واقعى باينست كه انسان با زبان لفظ استعاذه را بگويد ، و با جوارح و اعضاء از هر آنچه كه مورد علاقهء شيطان است دورى گزيند ، و به آنچه موجب رضايت و خشنودى پروردگار مىشود رو نمايد ، و به قلب به اينست كه انسان تمام همش را متوجه اشتغال به خدا و لذت مناجات با او گرداند .
و اما اگر به گفتن تنها اكتفا نمود سود چندانى نخواهد برد و بلكه گاه سخنى لغو و گاهى مضر مىباشد ، چرا كه تحصن از دشمن به دژ و قلعه به اينست كه انسان از محل تحت نفوذ دشمن و ميدان كارزار او به دژ در آيد و در به روى خود محكم كند .
و اما اينكه در معرض تير دشمن باشد و با زبان بگويد : از شر اين دشمن به اين دژ پناه ميبرم سودى نخواهد داشت ، و حصن قلعه و دژ الهى كلمهء طيبهء لا إله الا اللَّه و ولايت اولياء او است ، چنان كه در اخبار آمده كه : لا إله الا اللَّه حصنى .
و ، ولاية على ابن ابى طالب حصنى .
و كسى واقعا به لا إله الا اللَّه متحصن شده كه معبودى سواى ذات اقدس حق براى او نباشد ، و متحصن به ولايت امير المؤمنين عليه السّلام كسى است كه قدم جاى قدم آن مولا بگذارد و در تمام حركات و سكنات خود به آن بزرگوار
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 324
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٢٤