و اما قيام ،
حقيقت قيام عبارت از ايستادن در پيشگاه پروردگار براى اداء حق عبوديت و بندگى او و جلب خيرات پروردگارى ، و انس گرفتن با او و لذت بردن به مخاطبات و گفتگوى با او در كلام ، و بمناجات با او در دعا ، و چارهء كار براى توقف طولانى خود در روز قيامت و دفع هول و هراسى كه در انتظار انسان هست مىباشد ، و ميبايست كه انسان از اينكه در نماز ميبايست بر هر دو پا بايستد به اين حقيقت پى ببرد كه مسلمان بايد در مقام خوف و رجاء باشد و از پائين افكندن سر در هنگام نماز ، الزام قلب را بر تذلل و خشوع و تواضع و دورى از رياست طلبى و خود بزرگ بينى فهم نمايد ، و بداند كه در فرداى قيامت او را در پيشگاه ذات اقدس حق ايستادنى است كه چگونگى آن را اين ايستادن تعيين مىكند ، و لذا سزاوار است كه انسان آنچه در توان دارد در تصحيح قيام نماز خود ، به كار گيرد و بداند كه تمام پنهانىها و خاطرات و ضمايرش نزد حضرت حق مكشوف و آشكار است ، و پروردگار حتى به چيزهائى كه خود از آن بىخبر است و در باطن او است آگاه است ، و لذا خيلى مراقب باشد كه مبادا باطنش مخالف با رضاى پروردگار باشد ، و بناچار در چنين مقام خطيرى تواضع و فروتنى او لا اقل همچون تواضع در محضر سلطانى از سلاطين دنيا خواهد بود ، چگونه كسى كه در مقابل حاكمى قرار ميگيرد مراقب تمام حركات و گفتههاى خود مىباشد ، كه مبادا سخنى بر خلاف رضاى او بر زبان آورد ، و يا از معناى آنچه مى - گويد غافل باشد و يا اشارات مخاطبات سلطان را در نيابد ، و خدائى كه ملك الملوك و جبار الجبابره است هرگز نزد مسلمان از بشرى مثل خود بىمقدارتر نخواهد بود .
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 323
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٢٣