او را از خودت راندى ، و نعمت مرا كفران نمودى و او با دست خالى از نزد تو بازگشت و شب را گرسنه بروز آورد ، اى بندهء من براى چه تقاضاى مرا رد كردى و به من قرض ندادى آيا ترسيدى كه من بىچيز شوم و يا از آن بيم داشتى كه خيانت كنم و به وعدهام وفا ننمايم ، بندهء من چگونه با بندگان من داد و ستد داشتى ولى از معاملهء با من سر باز زدى چگونه شد كه من نزد تو از همهء مخلوقات و بندگانم بيمقدارتر بودم ، و باز اگر دشمنانت با صورت خندان بسويت مىآمدند شرم مىكردى كه از آنها كناره بگيرى با آنكه مىدانستى در دل دشمن و بدخواه تو هستند ، ولى من با اينكه از همان اوان آفرينش تو و حتى قبل از آن روى بسوى تو آورده بودم و نعمتهايم را براى تو مهيا ساخته تا هر گاه كه بخواهى از آنها بهره برگيرى و تو اين اقبال مرا بسوى خودت ميدانستى ولى از اعراض و روى گردانيدن از من حيا نكردى و به من كافر شدى ، من بخاطر تو آسمان و زمين و ماه و خورشيد و آب و خاك و ملائكه را قبل از پيدايش تو آفريدم و تمام آنها را براى فراهم ساختن نيازهاى زندگى تو بخدمتت گماردم ولى تو پس از اين همه محبت و لطف با نافرمانى و معصيت من و اطاعت از دشمن من بدشمنى با من كمر بستى .
بالجمله آن روز كه پنهانىها آشكار گردد و هر كس از حقيقت خود باخبر شود و تمام جزئيات احوالات دنيائى خود و خلافها و كفران نعمتها و دشمنىهاى با پروردگار رئوف و مهربان را مشاهده كند آن حياء و شرمسارى و فضاحتى كه امام عليه السّلام بيان داشته براى آدمى حاصل خواهد شد و از آن بيش از عذاب به آتش رنج خواهد كشيد و چنان كه در بعضى از اخبار و روايات به اين حقيقت اشاره شده و آمده است كه در
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 32
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٢