واى بر تو آيا ميدانى كه در پيشگاه چه كسى ايستاده بودم ؟ بدرستى كه از بنده نماز پذيرفته نمىشود مگر به همان اندازه اى كه او توجه به خدا داشته باشد ، راوى مىگويد گفتم فدايت شوم پس ما هلاك شديم ، فرمود خير ، خداوند اين نمازهائى را كه با توجه كامل نبوده بواسطهء نوافل تمام مىكند .
و از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه على ابن الحسين عليه السّلام هر گاه براى نماز به پا ميخواست چنان بود كه گويا شاخهء درختى است كه حركتى براى آن نيست مگر آنچه كه باد از آن به حركت در آورد . و باز از آن حضرت رسيده كه هر گاه على ابن الحسين عليه السّلام براى نماز به پا ميخواست رنگش تغيير مينمود و چون سر به سجده مينهاد تا عرق از سر و رويش جارى نمىگشت سر از سجده بر نميداشت .
و از آن حضرت روايت شده كه فرمود : رغبت « به آخرت » و « ترس » « از خدا » در دل كسى جمع نميشود مگر اينكه بهشت بر او واجب مىگردد پس آنگاه كه به نماز ايستادى روى دل بسوى خدا كن ، چرا كه هيچ بندهء مؤمنى نيست كه در نماز و دعايش با دلش رو بسوى خدا كند مگر اينكه خدا دلهاى مؤمنان را متوجه او سازد و با محبت و دوستى آنها او را تأييد و ببهشت رهنمونش مىسازد .
و اما هيبت ،
منشأ آن معرفت بصفات جلال حق تعالى است و كسى كه از اخذ و عقاب منكران و معاندان امم گذشته آگاه باشد و به ابتلا و گرفتاريهاى انبياء و اولياء خدا به مصيبتهاى بزرگ ، عالم باشد ، و ميزان خوف و ترس و گريه و غشوة و تضرع و زارى و استغفار آنها را بداند ، بعد به كثرت گناهان و معاصى خود هم توجه كند ، و زشتىهاى اعمال خود را در نظر آورد آنگاه كه در پيشگاه خدا بايستد مسلما لرزهء خائفان و بيمناكان
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 314
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣١٤