مىگويم اخلاص در باب گواهى بر رسالت پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله ، عبارت از خالى ساختن دل از وجوه اعتراض در كليهء احكام شرع است بگونه اى كه انسان در نفس و قلب خود ذرهاى كدورت نسبت به آنچه كه آن حضرت آورده و بر آن حكم نموده گر چه به ضرر او هم باشد نداشته باشد .
مىگويد : و بر آن حضرت و آل او درود فرست .
مىگويم در معرفت صلوات اندكى تفكر نما تا به آنچه كه ميگوئى و از خدا براى آنها ميخواهى عالم باشى و بين قلبت و آنچه كه بر زبانت ميگذرد توافق حاصل نما تا صلواتت از روى قصد و معرفت باشد نه مجرد لقلق زبان و از روى جهل .
او ميگويد : هنگاميكه به نماز فرا خوانده مىشوى و به آنچه كه موجب فلاح و رستگارى و بهترين اعمال است دعوت ميگردى نفست را به حركت در آور و قلب و قالبت را وسعت ده .
مىگويم اگر توانستى كه بحقيقت قلبت اعتقاد پيدا كنى باينكه نماز معراج بنده و زيارت پروردگار است در خواهى يافت كه نماز موجب رستگارى و بهترين اعمال است در نتيجه از اينكه تنها بانجام صورت اعمال و اركان نماز بپردازى و اذكار و مناجاتهاى آن را تنها بدون توجه به معناى آن بر زبان آورى راضى نخواهى گشت و قلب و روحت از افعال و قرائت و مناجات و تكبير آن متأثر خواهد شد . و مقصود اصلى از نماز بلكه روح و حقيقت آن چيزى جز همين امر نيست و در اين صورت است كه از قرائت و مناجات لطايفى كه در گفتگوهاى بنده با خدا در هنگام نماز نهفته و در اخبار وارد شده انسان لذت خواهد برد .
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 295
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٢٩٥