مثل خود گردانم . الخ . و در جاى ديگر مىفرمايد ، پيوسته بنده بواسطهء انجام نوافل به من نزديك مىشود تا آنگاه كه او را دوست بدارم در اين مقام است كه گوش او گوش من و چشم او چشم من خواهد بود الخ .
و چگونه ممكن است كه نماز معراج بسوى حق و زيارت ذات ذو الجلال باشد ولى باعث ازدياد نور قلب و صفاء دل و زهد و بىرغبتى به دنيا و روى آوردن به خدا نشود ، آيا اين فرمايش معصوم عليه السّلام را نشنيده اى كه مىفرمايد :
هر كس كه نمازش او را از فحشاء و منكر باز ندارد ، نمازش جز دور ساختن او از خدا ، برايش ثمرهء ديگرى نخواهد داشت .
و خلاصهء كلام آنكه اگر كسى اغلب اوقاتش را به عبادت مشغول بود مثل اكثر مردم بخصوص اهل علم كه بيشتر اوقاتشان را به تحصيل علوم ربانى كه از شريفترين عبادتها است مىگذرانند ، ولى در دل نور و صفائى نديد و معرفتش رو بفزونى نبود بطور قطع و يقين بداند كه اعمالش معيوب است ، و او در زمرهء زيانكاران قرار دارد كسانى كه بقول قرآن : سعى و كوششان در اين زندگانى دنيا گم گشته و خود چنين مى - پندارند كه در زمرهء نيكوكاران هستند ، چنين كسى بايد از اين بر حذر باشد كه در پيشگاه خداوند از او امورى آشكار شود كه خود خبر ندارد و آن روز كه پردهها بكنارى رود او در ميزان عمل خود بجاى ثواب گناه بيند و مثلا نمازش را در كفهء گناهانش ، و يا تحصيل علمش را تحصيل جاه و مقام و نام آورى مشاهده كند ، و در مدت پنجاه يا شصت سال عمر ، عملش عمل اهل اللَّه باشد و خود را در زمرهء مقدسين و اهل تقوى بداند و مردم هم او را به اين عنوان بشناسند و به مؤمن و متقى و مجاهد في سبيل اللَّه
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 278
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٢٧٨