زيادى را مىبينى كه در وضوء و تطهير اعضاء بدن وسواس بخرج داده و با اينكه شرع يك مرتبه شستن را كافى دانسته بيش از سى بار آب ميريزند ، و شايد براى اين فرق وجوه ديگرى هم باشد .
هفتم اينكه از احكام شريعت در تطهير و پاكيزه ساختن بدن از كثافتهاى ظاهرى و اهميتى كه شرع به اين موضوع داده است به اهميت تطهير قلب از نظر شارع پىببرد ، زيرا همچنان كه از بعضى از اخبار بر مىآيد مثل آنچه كه در « مصباح الشريعه » در اسرار مسواك از امام صادق عليه السّلام روايت شده و يا آنچه از حضرت عيسى عليه السّلام نقل گرديده و ما در جاى خود آن را بيان خواهيم داشت ، مقصود اصلى از اين احكام هشدار و توجه به امر باطن و تطهير قلب است گر چه كه اين احكام هم بنوبه خود مطلوب شارع بوده و در طهارت قلب و پاكيزگى باطن اثراتى دارد ، چنان كه صاحبدلان فرق بين حال طهارت و غير آن حال را در دل خود و صفاء آن مشاهده ميكنند .
قاضى سعيد قمى در اين مورد سخنى دارد كه آوردنش در اينجا بىمورد نيست ، او مىگويد : چون ذات اقدس حق بنده را در نماز به - قرب و مناجات خود دعوت نموده لذا سزاوار است كه بنده قبل از شروع در نماز هر پليدى و كثافتى كه مايهء بعد و دورى او از پروردگارش مىشود از خود دور كند كه از جمله تطهير درون آدمى بتخليه فضولات كه جزء پليدىها است و براى مملكت بدن فايده اى نداشته بلكه باعث مرض و ضرر و سر منشأ دردها است مىباشد ، و پس از تخليه مىبايست موضع خروج مدفوع را با آب كه اصل حيات و زندگى است شستشو كند زيرا كه آن موضع با ميتى كه روح را در آن تصرفى نيست برخورد
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 27
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٢٧