غضب او است .
همچنانكه مراد از امنيت خاطرى كه در اخبار آمده تجاوز رجاء و اميدوارى از حد اعتدال است و لازمهء اين معنا اينست كه انسان بعنايت و رحمت واسعهء پروردگار معتقد باشد و اين رجاء و اميدوارى بر او غلبه كند بگونه ايكه احتمال تخلف از آن را فراموش نمايد و رجاء و اميدوارى بامنيت خاطر از عذاب الهى منجر شود و باز دلباختگان به دنيا كجا و اين اعتقاد صادق كجا ، و اصلا كجا دلهاى اينان محل ياد خدا و رحمت او بوده تا اين باعث فراموشى از خوف خدا گردد و بامنيت خاطر بدل شود و اگر براى اين افراد امنيت خاطرى هم باشد مثل همان قنوط و يأس آنها است كه منشأش عدم صدق اعتقاد آنها به خدا و رحمت و فضل و احسان او است .
بنابر اين اگر آنها از شنيدن حديث خوف شكوه بر لب آوردند ، اين جز از اين جهت كه سخن از خوف باعث رنجش قلب ، و لو اندك ، مىشود و رنج و ناراحتى هر چند اندك باشد براى انسان ناخوشايند است و انسان طبيعتا بفرار از آن سرشته شده است چيز ديگرى نيست ، و نفس آدمى و شيطان هم در اين راه براى دفع اين مكروه دست به دست هم مىدهند تا عيش و اشتغال او به دنيا بر هم نخورد و امر را بر او مشتبه مى - سازند و او مىپندارد كه خوف و ترسش از حد گذشته و نزديك به قنوط و نااميدى شده است و چه نيكو است جواب يكى از معاصرين در مقابل اين شكوه كه به آن فرد گفته بود تو از اينكه كارت به قنوط و نااميدى كشد هرگز مترس زيرا حتى ترس در تو نيست تا چه رسد به يأس .
و اما اينكه گفتيم كسى كه بموعظهء عامه مردم مىپردازد خوب است
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 259
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٢٥٩