است . و مسئلهء مهم در تكليف نماز گذار هم ، همين امر است و بواسطهء آن است كه اغلب آثار بزرگ كه در اين معجون الهى بوديعه نهاده شده حاصل مىشود ، زيرا قلب با تفكر در اين اسرار بزرگ و حالات عالى از صفات ، و مقامات رفيع معارف است كه دگرگون و منقلب مىشود ، و ترقى از پستى عوالم طبيعت بملكوت اعلى برايش حاصل مىآيد و در اين هنگام است كه قلب انسان آمادهء دريافت حقايق قرآنى و اسرار عالم كون ، از اهل عالم ملكوت و يا مقامات بالاتر از آنها مىشود ، و همين حالات است كه نماز گزار را از فحشاء و منكرات باز مىدارد ، گر چه بعضى از مراتب آن بدون اين حالات هم حاصل مىشود .
و اين درجه از فهميدن و دريافتن ، خواه ناخواه آن امر سوم را كه تعظيم باشد همراه خواهد داشت ، زيرا تعظيم حالتى است كه منشأ آن علم به عظمت ذات حق تعالى و حضور او در همه جا و قدرت او بر انجام آنچه كه بخواهد از رد و قبول و اكرام و توهين مىباشد ، و هر گاه بنده اى در نمازش بعظمت آن كس كه با وى سخن مىگويد پى ببرد و حضور او را دريابد و بداند كه او مىتواند تفضلى بر او بنمايد و طاعتش را بپذيرد كه در اين صورت به اجرى بسيار و اكرامى نيكو دست خواهد يافت و هم مىتواند با عدلش با او رفتار كند و عملى خالصانه و طاعتى صادقانه از او طلب كند كه در اين صورت آن اعمال مورد قبول واقع نمىشود ، و از بارگاه لطف الهى محجوب ، و به عذاب او گرفتار خواهد شد ، و اگر كسى كه در مقام نماز مىايستد چنين حالتى داشته باشد مسلما خود را در موقعيتى بس خطير خواهد ديد و از ترس سقوط بر خود بيمناك خواهد بود و همين ترس كه منشأش تعظيم ذات اقدس حق است
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 188
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٨٨