داد داخل شود ، و آن باب عدم يأس و نااميدى از رحمت حضرت حق تعالى است پس سزاوار است كه بگويد : اى كسى كه بدشمنترين مخلوقاتت آنگاه كه از تو يارى طلبيد جواب دادى پس هم چنان كه جواب او گفتى مرا هم نااميد مساز و دعوتم را اجابت نما و اى كسى كه حاجت فرعون را بر آوردى حاجت اين فرعون دومى بلكه اولى را هم بر آور ، و بعد به اجابت و قبول از ناحيهء پروردگار و دستيابى به آنچه مراد و منظورش هست حسن ظن داشته باشد .
و در آنچه سيد جليل و معلم اهل مراقبت سيد ابن طاووس در كتاب اقبال در اين زمينه افاده نموده است بينديش او مىگويد : اى برادرى كه به اقبال مولايت رو نموده اى ببين چگونه در پيشگاه او حاضر مىشوى و در عظمت و بزرگوارى آن كس كه بر تو روى نموده بينديش و دلت را از شواغلى كه بين تو و إحسان او حايل مىگردد پاكيزه گردان . تا اينكه مىگويد :
بدان كسانى كه در روز عيد به خدا روى مىآورند ، روزيكه خداوند متعال آن را براى بندگانش عيد قرار داده و آن را روز گرفتن مزد و پاداش گردانيده و ببندگان خود امر نموده كه بسوى او خارج شوند و به پيشگاه او بار يابند ، به چند دسته تقسيم مىشوند :
يك دسته كسانى هستند كه هيبت خداوند و جلالت و بزرگوارى او آنها را به خود مشغول داشته و ياد حضور در پيشگاه او و اجابت دعوت او عقل آنها را برده است اينان هم چون كسى هستند كه براى اولين بار بمحضر خليفه و يا سلطان عصر خويش فرا خوانده شود ، چنين كسى پيوسته از ملاقات با سلطان احساس شرم و حياء مىكند و از اينكه مبادا در
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 136
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٣٦