را اظهار ميدارد ، و روشن است كه جود و كرم از هر بخشنده اى بحسب جود و سخاوت و امكانات او و بحسب قابليت بنده و استعداد او است ، و چون امر بدين منوال باشد و خداوند كريم و بخشنده سفرهء انعام و بخشش بگستراند سزاوار است كه هر نيكوكار و بدكار و هر مؤمن و فاجر بر اين سفره گرد آيند و لكن به اعتراف و حياء و شرمسارى و رجاء كه در اين صورت هيچيك از لطف و احسان حضرت حق بىبهره نخواهند ماند .
ولى همهء اينها براى كسانى است كه به خدا و جود و بخشش و قهر و وعيد او معتقد باشند و گر نه كافر و منكر و معاند و آن كس را كه از رحمت حق مأيوس گشته به حكم عقل بهره اى نخواهد بود .
اين حقيقت روز عيد است حال بنگر كه چگونه اين امر بين مسلمانان وارونه گشته و روز عيد را روز شهوترانى و شكم چرانى و لهو و لعب و غفلت قرار دادهاند ، رئيس محدثين شيخ صدوق در كتاب « من لا يحضره الفقيه » روايت نموده ، كه امام حسن عليه السّلام روز عيد فطرى مردم را ديد كه بخنده و لهو و لعب مشغولند امام خطاب به اصحاب خود فرمود : خداوند ماه رمضان را بمنزلهء ميدان مسابقه اى براى بندگان خود قرار داد تا در اين ماه به اطاعت و جلب رضايت او با يكديگر بمسابقه بپردازند ، پس در اين ماه عده اى مسابقه را بردند ، و گروهى عقب مانده و بىبهره ماندند ، پس عجب است از كسانى كه در روزى كه نيكوكار پاداش كار خود مىگيرد و آنان كه در بندگى خدا كوتاهى نمودهاند احساس خسارت و زيان مىنمايند ميخندند ، سوگند به خدا اگر پردهها بكنارى رود نيكوكار به احسان خود مشغول گردد و بد كار ببدى اعمال خود .
بهر حال بنده بايد قبل از فرا رسيدن عيد ، حالش حال كسى باشد كه
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 134
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٣٤