اين سخن با همهء كوتاهيش از آن سخنان جامعى است كه بشر نمىتواند به كنه آن دست يابد و هر چه انسان در آن بيشتر بينديشد بحسن و كمال اين سخن بيشتر پى ميبرد و در مىيابد كه اين سخن تمام مراتب خير را در امر لباس با اشاره به علت آن در بر دارد ، زيرا لباس اگر خيلى فاخر باشد دل آدمى را به ريا و عجب و فخر فروشى و حفظ آن لباس مشغول مىسازد و اگر خيلى كهنه و مندرس باشد باز باعث اشتغال دل به ريا ، و يا به خجالت مىشود و انسان در پى اين است كه نواقص آن لباس را بهر طور شده بپوشاند ، و خود را از اثرات سوئى كه داشتن آن لباس در جامعه دارد حفظ كند ، و در اين مطلب وجوهى از حكمت نهفته است كه كسى را دست رسى به آن ممكن نيست مگر آنكه را خدا حكمت بخشيده باشد ، زيرا انسان اگر لباس كهنه و مندرسى بتن نمود مردم او را به چشم ديوانگان و يا اراذل و اوباش مىنگرند و اين خود سبب و كمكى براى شيطان مىشود ، چون مقدارى از حشمت و جاه از اسباب آخرت است . و مصيبت و تمام مصيبت اين است كه حشمت و جاه بخاطر اينكه غذاى روح انسان و موافق با هواى نفس او است و لذت آن لذتى روحى است كه فوق همهء لذات است دل آدمى را كدر مىسازد ، و انسان در رعايت آن اندازه كه بدان نياز است مغرور گشته و اخلاص نيت را فراموش مىنمايد در نتيجه ضررى بزرگ متوجه او گشته و او جاه و مقام را به حال خود مفيد ميداند و در حالى كه در پى تحصيل جاه و مقام بخاطر دنيا است چنين مىپندارد كه كار آخرت مىكند ، و از جائى كه خود متوجه نيست خويشتن را به هلاكت مىافكند . و اين سخن امام عليه السّلام اين حدود را در نظر گرفته و آدمى را بر جادهء اعتدال رهنمون مىسازد . و آنجا كه مى -
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 120
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٢٠