« الاصابه » آمده است .
13 ) ابو عبد اللَّه فخر الدين رازى ( م 606 ه ق ) در تفسير « الكبير » 8 / 276 .
14 ) ابو عمرو عثمان بن عبد الرحمن ، معروف به « ابن الصلاح شهر زورى شرخانى » ( م 643 ) .
15 ) ابو سالم محمد بن طلحهء شافعى ( م 652 ه ق ) كه در « مطالب السئول » ص 31 ياد كرده است و مىگفت : اين حديث را امام ابو الحسن على بن احمد واحدى و سائر دانشمندان تفسير روايت كردهاند . آنگاه گفته است : بنابراين همين مقدار از سخن براى اثبات مقام والاى على و اهل بيت او ( عليهم السلام ) در عبادت كافى است ، و نيز اطعام آنحضرت با وجود شدت نيازشان به غذا براى اثبات منقبت آنان بسنده است . اگر چنين نمىبود اين قضيه تا اين پايه داراى عظمت نمىگشت و موقعيتى رفيع به دست نمىآورد و نيز خداوند متعال بر رسول خود [ سورهاى ] از قرآن كريم را نازل نمىكرد .
و ابو سالم محمد بن طلحه را اين اشعار است :
هم العروة الوثقى لمعتصم بها
مناقبهم جاءت بوحى و انزال
مناقب فى الشّورى و سورة هل اتى
و فى سورة الأحزاب يعرفها التّالى
و هم اهل بيت المصطفى فودادهم
على النّاس مفروض به حكم و اسجال
- آنها [ يعنى اهل البيت ( عليهم السلام ) ] دستگيرهاى محكم هستند كه بايد بدان چنگ زد ، مناقب و فضائل آنها از رهگذر وحى و انزال قرآن به ما رسيده است .
- مناقبى كه در سورهء شورى و سورهء هل اتى و نيز در سورهء احزاب آمده و آنكه قرآن را تلاوت مىكند اين مناقب را مىتواند شناسائى نمايد .
- اينان اهل بيت پيامبر برگزيده هستند كه دوستى آنها بر مردم طبق حكم الهى و نوشتار آسمانى واجب مىباشد .
16 ) ابو المظفر سبط ابن جوزى حنفى ( م 654 ه ق ) كه اين قضيه را در « تذكرهء » خود از طريق بغوى و ثعلبى آورده ، از اينكه جدّ او : « ابن جوزى » اين حديث را ضمن احاديث موضوعه آورده ، او را مورد خرده گيرى قرار داده و نظر او را ردّ مىكند . سبط ابن جوزى - پس از آنكه ثابت مىكند كه سند حديث نزول هل اتى در بارهء اهل بيت ( عليهم السلام ) از هرگونه ضعفى منزه است - مىگويد : از سخن جدم و انكار او در شگفتم .
سبط ابن جوزى در كتاب « المنتخب » مىگويد :