گزارشهايشان تأييد مىكند ، و اخبار منافقين را تصديق و تأييد نمىنمايد . او رحمتى است براى افراد با ايمان ، چون اينان از بركت هدايت و دعاى او به ايمان نائل شدند . و آن كسانى كه به وى آزار مىرسانند و خاطرش را رنجو مىسازند ، عذاب دردناكى در آخرت براى آنها تدارك ديده شده است .
علاوه بر اين بايد يادآور شد كه اگر كار زشت به خانواده و اهل خانهء رسول خدا ( صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم ) راه مىيافت قلوب مردم از آنحضرت روى گردان و گريزان مىگشت . لذا لازم مىنمود كه خداوند متعال ساحت همسران او را از لوث زنا و فحشاء پاكيزه نگاه مىداشت ، و گر نه دعوت او لغو و بى اثر مىگشت . با توجه به همين دليل عقلى ، عفت همسران آنحضرت - نه تنها بر حسب ظاهر - بلكه باطنا و واقعا نيز ثابت مىشود . نبى اكرم ( صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم ) از رهگذر چنين حجت و دليلى از ما آگاه تر بوده است . پس چگونه مىتوان گفت كه براى وى روا بود در بارهء اهل و عيال خويش از رهگذر نسبتهاى ناروا و شايعه سازيها دچار ترديد و سوء ظن گردد ؟ ! اشكال دوم در روايات افك :
آنچه روايات بر آن دلالت دارد اين است كه سخن از « افك » بيش از يك ماه - از زمانى كه اصحاب افك آن را به زبان آوردند تا آنگاه كه حد قذف را بر آنها وارد ساختند - بر سر زبانها بود . و حد قذف نيز در صورت عدم وجود شاهد و بيّنه ، كاملا معلوم بوده ، چرا كه اين امر عبارت از وارد ساختن هشتاد ضربه تازيانه بر تهمت وارد كننده و تبرئه فردى كه مورد تهمت واقع شده است ، بود .
پس توقف و ايجاد تأخير و تعويق در امر وارد ساختن حد قذف بر اصحاب افك - آن هم در چنين مدتى طولانى - چه بوده است ، و چرا آنحضرت در رابطهء با آن در انتظار رسيدن وحى به سر مىبرد تا اين تهمت در ميان مردم رو به شيوع و ازدياد گذارده و دست به دست گردد ، و اين اشكال آنچنان دامنه دار شود كه حل آن با دشوارى رو برو گردد ؟ ! آنچه از رهگذر وحى در اين باره اعلام شد از آن حدودى كه آيهء قذف مشخص مىكرد تجاوز نمىنمود و آن عبارت از برائت فرد مورد تهمت بوده است كه بر حسب ظاهر طبق حكم شرعى تبرئه مىشد .
اگر كسى بخواهد اين سخن را بدين صورت مورد خدشه قرار دهد و بگويد : آن بخش از آياتى كه در اين باره نازل شده بود برائت دامن عايشه و طهارت و پاكيزگى او را از اين تهمت - در واقع و نفس الامر - ثابت مىكرد ، و آيهء قذف براى ارائهء اين امر بسنده
اسباب النزول ( فارسي ) — صفحة 134
مساهمون: السيد محمد باقر حجتي
ص١٣٤