مىخوانيم : عن حمران عن ابى جعفر ( ع ) قال : انّ امير المؤمنين ( ع ) قال : « انّ امرئة من المسلمين اتت رسول اللّه ( ص ) فقالت : يا رسول اللّه انّ فلانا زوجى . . . انه قال لى اليوم : انت على حرام كظهر امّى و قد اخرجنى من منزلى ، فانظر فى امرى ، فقال رسول اللّه ( ص ) ما انزل اللّه على كتابا اقضى به بينك و بين زوجك و انا اكره ان اكون من المتكلفين » فجعلت تبكى و تشتكى ما بها الى اللّه و الى رسوله و انصرفت . . . محلّ شاهد در آن جمله است كه حضرت فرمود : « ما انزل اللّه على كتابا » . . . ) .
آنگاه تا زمانيكه شخص شخيص و وجود نازنين رسول خدا ( ص ) در قيد حيات بودند مسلمانان عالم عموما فرمايشات حضرت ( ص ) را در زمينههاى گوناگون و منجمله در بخش احكام شرعيه پذيرفته و بر وى چشم مىگذاشتند و بدان عمل مىكردند و نيز در افعال و روش عملى آنحضرت به وى اقتدا مىكردند و او را اسوه و الگوى خود قرار مىدادند كه
« لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ »
. . . و آندسته از مسلمانان كه احيانا در بلاد دوردست زندگى مىكردند و در همهء مسائل دسترسى به حضرت ( ص ) نداشتند از كسانى كه در منطقهء آنها بوده و از حضرت حديث شنيده بودند و جزء موثقين صحابه حضرت بودند حكم شرعى را مىگرفتند و بالاخره عمر مبارك حضرت بدين منوال سپرى شد و مردمان در طول مدّت رسالت حضرت پيوسته از نور خورشيد عالمتاب وجودش استضائه كرده و به احكام شريعتش عمل مىكردند و وجود گرامى پيامبر اسلام ( ص ) از همان روزهاى اوّليه بعثت و علنىشدن آن بيش از حدّ اهتمام مىورزيد به اينكه مردم مسلمان را آگاه ساخته و براى پس از رحلت خود آنها را آماده سازد و آنان را به يك ستون مستحكم و منبع حكيم و دانا و توانا ارجاع دهد تا اينكه هرگز گمراه نشوند و از