همچو صبحم يك نفس باقيست با ديدار تو * چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع
سرفرازم كن شبى از وصل خود اى نازنين * تا منوّر گردد از ديدارت ايوانم چو شمع
آتش مهر ترا حافظ عجب در سر گرفت * آتش دل كى به آب ديده بنشانم چو شمع
[ 295 سحر ببوى گلستان دمى شدم در باغ ]
سحر ببوى گلستان دمى شدم در باغ * كه تا چو بلبل بيدل كنم علاج دماغ
به جلوهء گل سورى نگاه مىكردم * كه بود در شب تيره به روشنى چو چراغ
چنان بحُسن و جوانىّ خويشتن مغرور * كه داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ
گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشم * نهاده لاله ز سودا بجان و دل صد داغ
زبان كشيده چو تيغى به سرزنش سوسن * دهان گشاده شقايق چو مردم ايغاغ
يكى چو بادهپرستان صراحى اندر دست * يكى چو ساقى مستان به كف گرفته اياغ
نشاط و عيش و جوانى چو گل غنيمت دان * كه حافظا نبود بر رسول غير بلاغ
[ 296 طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف ]
طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف * گر بكشم زهى طرب ور بكشد زهى شرف
طرف كرم ز كس نبست اين دل پراميد من * گرچه سخن همىبرد قصّهء من بهر طرف