از فلسفه و حكمت را نزد پدر بزرگوارش و دايىاش حاج سيد على رضوى خوانسارى و ديگر علماى خوانسار فراگرفت ، سپس در سال 1340 ه . ق به قم آمد و نزد آيت اللّه حائرى يزدى و حضرات آيات : سيد ابو الحسن رفيعى قزوينى ، ميرزا محمّد على شاهآبادى ، شيخ محمّد رضا مسجد شاهى اصفهانى ، حاج سيد محمّد تقى خوانسارى ، حاج سيد احمد خوانسارى و سيد محمّد صادق اصفهانى و آيات عظام : ميرزاى نائينى و سيد ابو الحسن اصفهانى - در توقف هشت ماههء آنان در قم - زانوى ادب به زمين زد و فقه ، اصول ، فلسفه ، كلام ، حديث و رجال را فراگرفت . او از حواريون و اصحاب استفتاى آيت اللّه بروجردى و از اساطين حوزهء علميهء قم به شمار مىرفت . وى از مراجع بزرگ شيعه اجازهء اجتهاد و روايت داشت و به بسيارى از علماى قم اجازهء حديث بخشيده بود . « 1 »
از او تأليفاتى مانند : تقريرات درس فقه و اصول آيت اللّه حائرى ، حاشيه بر درر الاصول و وسيلة النجاة ، و كشكولى به نام الجواهر المودعة و الذخائر الرهينة - كه نسخهء اصل آن به شمارهء 1484 در كتابخانهء آستان قدس رضوى است - و كتابى در اصول عقايد به نام الديانة الاسلامية برجاى ماند .
وى در صبح جمعه ، 18 جمادى الثانى 1413 ه . ق / 24 مهر 1371 ، در سن 92 سالگى درگذشت و در مسجد بالاسر حرم حضرت معصومه عليها السّلام - جايى كه سالها در آنجا اقامهء جماعت صبح مىكرد - به خاك سپرده شد .
آيت اللّه گلپايگانى در پيام تسليت فقدان اين مرد بزرگ چنين مرقوم فرمودند :
« رحلت عالم ربانى آيت اللّه آقاى حاج سيد مصطفى خوانسارى - طاب ثراه - كه عمرى را در خدمت به اسلام و مسلمين و احياى تراث اهل بيت عصمت عليهم السّلام سپرى نمود ، موجب تأثر و تأسف گرديد » . « 2 »
هامش
( 1 ) . استادى ، هزار و پانصد نسخه خطى ، 12 - 13 .
( 2 ) . انصارى قمى ، مجلهء آيينه پژوهش ، شمارهء 15 ، 112 - 113 ؛ شريف رازى ، آثار الحجه ، ج 2 ، 76 -