و عصايش را بلند كرد و فرمود : ما يك علم داريم ، و همگى بايد دور او ( آيت اللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى ) بچرخيم .
در مجلسى كه آقاى حائرى هم حضور نداشت ، واعظ در منبر از ايشان به عنوان آيت اللّه نام برد . معظم له فورا رو به منبرى كرد و فرمود : « آيت اللّه » ، آقاى حاج شيخ عبد الكريم است و ديگر به من آيت اللّه نگوييد . « 1 »
آرى ! اين است نمونهء عينى تقوا ، ترك هوا و هوس ، گذشت براى خدا و پرهيز از حب جاه و مقام .
شيوهء زندگى
زندگى آن فقيه سترگ ، يادآور زندگى ائمهء اطهار عليهم السّلام و ياران ايشان بود .
« آن بزرگوار بسيار كريم الطبع ، زكى النفس ، نقى القلب ، وسيع الصدر و حسن الخلق ، زاهد و متقى و پارسا بود . . . مواظبت و مراقبتش در عبادات بسيار ، حزم و احتياطش در امور بىاندازه . . . فقيهى بود ربانى و مجتهدى بود الهى ، محضرش ذكر و رؤيتش ذكر و منطقش ذكر ، سجيهاش تواضع و رويهاش انذار و تنبه . راستى ، چراغ روشنى بود ، كه از ايوان دين خاموش شد و ستارهء درخشانى بود ، كه از آسمان علم غروب نمود » . « 2 »
وى در زهد و بىاعتنايى به دنيا ، به مرتبهاى و الا دست يافته بود ؛ به گونهاى كه « زهدش ، علم و دانش او را پوشانيده بود » . « 3 »
آيت اللّه اراكى فرمود :
« وى در سهم امام تصرف نمىكرد ، و بر اين عقيده بود كه اموراتش بايد به غير سهم بگذرد » .
هامش
( 1 ) . استادى ، شرح حال آيت اللّه اراكى ، ص 70 .
( 2 ) . رازى آثار الحجه ، ج 1 ، ص 39 .
( 3 ) . مرعشى نجفى ، الاجازة الكبيره ، ص 19 .