لامع دويم « 1 » در احوال آخرت و بقاى روح انسانى و افتقار به مظهرى از مظاهر در هر عالمى كه بود و اشارت به نشآت كلى
27 . بدان - ألهمك الله رشدك و أعاذك من شر نفسك - كه چون آدمى را به كلى علاقه از بدن منقطع گردد ، « 2 » اگر چه او را منازل مختلف و نشآت متنوع در پيش است ، امّا احوالى كه از وقت انقطاع علاقه جسدانى تا ابد بر او طارى شود ، آن را « آخرت » مىخوانند و جملهء انبيا - صلوات الله عليهم أجمعين - و اوليا و حكما و علما بر اين متفقند و جملهء كتب منزل بدين ناطق است كه حقيقت آدمى كه آن را « روح الهى » و « لطيفهء ربانى » و « نفس ناطقه » خوانند ، به طريان مرگ طبيعى منعدم نگردد « و التراب لا يأكل محل الإيمان و المعرفة » او را براى بقاى ابد آفريدهاند و عاقبت او : إمّا سعادت ابد خواهد بود و إمّا شقاوت سرمد . و مصطفى صلّى اللّه عليه و إله « 3 » از اين معنى بر سبيل اجمال چنين عبارت مىكند كه
هامش
( 1 ) . ملا صدرا در مشهد ششم از مفتاح نوزدهم كتاب مفاتيح الغيب ، از اين لامع مطالبى نقل كرده است .
( 2 ) . صد : گرداند .
( 3 ) . و مصطفى : و محمد مصطفى « ص » .