در بيان نشقيق و تمييز اهل معنى از مدعى
بالجمله در اصل موضوع و نوع مطلب اهل هوش و فطانت را تأملى نيست مگر در شخص از آنكه اين امر در اعصار ماضيه سبب نظم معاش و اعتبار دنياى كسى نبود سلاك طريقت خار ميخوردند و بار ميبردند و بنامرادى زندگانى ميكردند رفته رفته مردم بيكار عياش در اين بساط راه يافتند از آنكه ارباب مناصب را بارادت اين فرقه سرگرم ديدند در طمع افتادند جمعى به لباس تصوف ملبس شدند و گروهى به اسم تصوف خلوت گزيدند كه معروف معاريف دنيا شوند و مرجع جاهطلبان چند گردند و از آنكه هيچ متاعى نيست كه بىخريدار ماند شكمخوارى چند دور آنها جمع شدند گوهر و شبه در هم آميخت و امر مغشوش گشت و فتنه شايع شد ابليس هم به لباس آدم آمد و خود را بهزار گونه فضيلت نمايش داد و تمييز اين امر بشدت مشكل افتاد و اين رشته كشيده شد تا اين عصر كه هر بيخبرى ادعاى تصوف كند و خود را باسم قطبيت مشهور سازد و بديهى است كه اين جور اشخاص هم با يكديگر اتفاق و اتحاد ندارند و در مذمت و قدح يكديگر اصرار كنند و گرمى بازار خود را در فساد حال و كساد بازار ديگرى دانند نزاع مردم عوام بر سر ملك و مال يا منصب و جاه يا كسب و كار است و نزاع اين اشخاص بر سر چيزى كه مفهوم وجود اصلا ندارد اسم درويشى را كمند طرارى خود ساخته مثل ساير دامها چون تسخير و اكسير و