بر گمانش كز صداى طبلكى * شير مستى شد هراسان اندكى
يا كه شمع حق ز پف گردد خموش * يا فتد دريا ز سحر او ز جوش
پف بشمعى كرد كش حق برفروخت * دست بر ريش ارزند داند كه سوخت
رو تو اى ابله بفكر ريش باش * مرد اين ميدان نهء با خويش باش
چون بموج آرد خدا درياى من * خود شود از نطق من گوياى من
قطرهاى بحر يك جا پر شود * عالم از توحيد و عرفان پر شود
زين ستوران خسيس پر حسد * خوردهام در هر مقامى بس لگد
تا توانستند در انكار من * سعى كردند از غلط اغيار من
پيش هر كس بر طريقى ناپسند * نفى من كردند دشمن روى چند
نيست چيزى زبدة الاسرار او * يا كه عرفان الحق از گفتار او
ميكنند انكار كاينها نز صفى است * هيچ او را علم و ذوق اين گونه نيست