قال الله سبحانه و تعالى : و ما امروا الا ليعبدوا اللّه مخلصين له الدّين 98 : 5 . پارسى اخلاص ، ويژه كردن باشد ، يعنى پاك كردن چيزى از هر چيزى كه غير او باشد و با او در آميخته باشد ، و اينجا به اخلاص آن مى خواهند كه هر چه گويد و كند ، قربت به خداى تعالى بود و خاص خالص به سوى او كند كه هيچ غرضى ديگر از دنيوى و اخروى با آن نياميزد « الا للّه الدين الخالص » 39 : 3 . و مقابل اخلاص آن بود كه غرض ديگر با آن در آميزد ، مانند حب جاه و مال ، يا طلب نيكنامى ، يا طمع ثواب آخرت ، يا از جهت نجات و رستگارى از عذاب دوزخ ، و اين همه از باب شرك باشد . و شرك دو نوع بود : جلى و خفى . اّما شرك جلى آن بت پرستى بود ، و باقى همه شرك خفى باشد . قال صلّى اللّه عليه و آله : « نيّة الشّرك في امّتى اخفى من