عزل نمودند ، با وى بيعت كردند و او را به امامت برگزيدند . او حدود 24 سال با عدل و داد بر مردم يمن حكومت كرد و عاقبت در سال 324 ه . ق ، در صعده يمن درگذشت و او را در مشهد ، نزد پدرش يحيى الرسى به خاك سپردند .
ابوالحسن عمرى ، درباره وى مىنويسد : « ابوالحسن احمد الناصر الجليل ، امام الزيديه ، و كان الناصر نقرس ، و ربما هاج به فمنعه من القتال و . . . » . « 1 »
ابوالحسن بيهقى متوفاى 565 ه . ق ، از او با عنوان « عالماً به طلا » ياد مىكند و سال وفاتش را 325 ه . ق مىداند . « 2 »
مادرش زنى نجيب و پاكدامن بود و از عابدات الصالحات محسوب مىشد . نام وى را فاطمه ، دختر حسن بن قاسم ابن ابراهيم طباطبا بن اسماعيل الديباج بن ابراهيم الغمر بن حسن المثنى بن امام حسن ( ع ) نوشتهاند .
وى با وجود آنكه به اوضاع مملكت مىپرداخت و فردى كاملًا سياسى بود ، در علومى همچون فقه ، اصول ، تفسير ، كلام و اخبار ، تسلط كافى داشت و هرگز از تأليف و تدريس نمىگريخت . از ايشان تصنيفاتى به يادگار مانده است كه عبارتاند از : « تفسير القرآن » ، « علوم القرآن » ، « التوحيد فى نهاية
هامش
( 1 ) . المجدى ، ص 267 .
( 2 ) . لباب الانساب ، ص 322 .