گرديد وقتى جبرئيل ( ع ) آمد فرمود اين چند روز چرا نيامدى جبرئيل گفت حكم الهى نبود كه بر تو نازل شوم و اين آيات را آورد كه :
وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ
اگر چه خطاب ظاهرا به شخص رسول ( ص ) است لكن پيمبرش را متنبّه ميگرداند كه بايد خودت و امّت مؤدّب گرديد بآداب اسلام و متذكر باشيد كه در عالم چيزى بدون مشيّت و خواست الهى تحقّقپذير نخواهد بود ، البته اين مطلب نزد پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم واضح و جلّى بود و محتاج بامر نبود لكن براى اينكه بمردم و امّت بفهماند كه امرى بدون مشيّت الهى تحققپذير نخواهد بود برسولش امر مينمايد كه نگو فردا چنين كارى ميكنم مگر اينكه بگويى ( ان شاء اللَّه ) كه گفتار تو سرمشق آنان باشد و در اين عمل پيرو تو گردند ، و ظاهرا اين امر استحبابى است نه وجوبى .
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسِيتَ وَ قُلْ عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً
ظاهرا اين دو آيه مربوط به آيه بالا است و شايد راجع باختلاف اقوال در عدد اصحاب كهف باشد كه اول بپيمبرش امر نموده كه به آنان بگو خدا عالمتر است بعدد آنها و به آنها راجع بعدد اصحاب كهف چيزى بر خلاف عقيده آنها مگو و نيز از آنها چيزى مپرس و مگو من فردا بشما خبر مىدهم مگر اينكه محوّل نمايى بمشيت الهى .
و در معنى
( وَ اذْكُرْ رَبَّكَ )
اقوال زيادى است كه در مجمع البيان مسطور است . يكى از آنها اينست كه اگر ( ان شاء اللَّه ) گفتن را بعد از كلام فراموش كردى هر وقت يادت آمد بگو ( ان شاء اللَّه ) و بر طبق اين قول روايتى از ائمه عليهم السلام نقل شده .
و به آنها بگو شايد خدا راهنمايى كند مرا از دلائل بر نبوّت چيزى كه بالاتر از قضيه اصحاب كهف باشد .