آن باعمال صالحه است كه نزد خداى تعالى قدرى و وزنى داشته باشد و جماعتى كه اعمالشان ذى قيمت باشد آنها رستگارانند .
وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ
سبكى ميزان قيامت در اثر نداشتن اعمال صالحه است زيرا كه قدر و قيمت و ارزش هر چيزى مناسب خود آن شيئى است مثل اينكه آدم با وقار را آدم سنگينى ميگويند و آن آدمى است كه نفس و روح او متين گرديده و طلا را از نقره و نقره را از مسّ سنگينتر و تفاوت اينها از هم و ارزش هر يك بمناسبت خصوصيّاتى است كه در شالوده آنها مأخوذ است و ارزش وى را زيادتر نموده .
فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ
جمله جار و مجرور يا بدل از
( خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ )
يا خبر براى ( اولئك ) يا خبر است براى مبتداء محذوف يعنى آنهايى كه نفس خود را بىقيمت نمودند يا چنين جماعتى كه ميزانشان سبك گرديده جايگاه هميشهگى آنان جهنّم خواهد بود آرى كسى كه داراى نفس و روح قوىّ و سنگين با اعمال پر فائده نباشد مانند فضولات و گياههاى خشك بىمصرف ماند كه جز در كوره آتش محلى براى وى نخواهد بود .
تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ
( اللفح و النفح ) يك معنى دارد ، كسانى كه عملشان و سنجش ميزانشان سبك و بىمقدار گرديده جايگاه آنان آتش است و بايد روهايشان در آتش گداخته گردد و آنها در آتش زشت رويانند ( كالحون ) اينان در حالى ميباشند كه لبهاى آنان از هم باز شده .
از ابن مسعود از معنى ( كلوح ) سؤال شد گفت لبهاى اهل جهنّم از هم باز ميگردد بطورى كه دندانهايشان را نمايان ميگرداند .