وسوسه او به خدا پناه ببرد ديگران بطريق اولى بايستى حذر كنند و مواظب حال خود باشند كه بدام وى گرفتار نگردند .
و ثانيا انسان خواه نبى و رسول و داراى مقام عصمت باشد و خواه از مردمان عادى مادامى كه در دنيا حيات دارد البته داراى نفس و طبيعت است و قوله تعالى
قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ
شاهد بر اين است و محل جولان گاه شياطين نفس امّاره و طبيعت است اينست كه و لو اينكه روح قدسى آن بزرگوار غالب بر نفس و طبيعتش بود لكن امكان از ممكن جدا نميشود ، شايد براى جلوگيرى كه مبادا گوشه نظر شياطين بطبيعت شريفش اصابت نمايد مأمور گرديده از شرّ آن ملعون به خدا پناه ببرد .
حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ
بيان حال كفار است كه آنان وقتى مشرف بر مرگ ميگردند و آثار عذاب را معاينه مينمايند ، بقولى از آيه چنين استفاده مىشود كه در حال اوّل در مقام استغاثه به خدا پناه ميبرد و گويد پروردگار من مرا برگردان و بعد بلفظ جمع ( ارجعون ) بملائكه قابض ارواح رجوع مىكند و گمان ميكنند اينان از پيش خود به غير آنچه مأمور بر آنند توانند كارى انجام دهند التماس مىكند كه مرا به دنيا برگردانيد .
لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ
شايد به عمل صالح تدارك ما فات نمايم ، آن شقى بدبخت گمان مىكند برگشتن به دنيا پس از مرگ ممكن است ديگر نميداند آن قوّه و استعدادى كه قادر متعال در اول زمان آفرينش در وى نهاده بود و به آن قوّه قدرت داشت خود را بمقامات عاليه برساند برايگان از دست داده و آن استعداد تمام شده و ديگر محلّى براى استعداد كمال او باقى نمانده اين است كه در جواب آنان فرموده
كَلَّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ
( كلّا ) كلمة ردع است يعنى حاشا اشاره به اينكه كلمه بىاصل و بى معنى