نيز بهرهاى از آنها را نصيب آنان خواهد گردانيد لكن آنها باصل و حقيقت و كمال آن در آخرت كامياب خواهند گرديد .
و آنچه نزد خدا است از دو جهت آن را بر امتعه و لذّتهاى دنيا مزيت ميدهد يكى آنچه نزد خدا است و براى دوستان خود آماده نموده بهتر از نعمتهاى دنيوى است ، بهتر بودنش معلوم است زيرا كه لذائذ دنيا اولا اكثر آنها رفع الم است مثل غذا خوردن و آب نوشيدن كه براى رفع الم و گرسنگى و تشنگى است تا انسان گرسنه و تشنه نشود از غذا خوردن و آب نوشيدن لذت نميبرد و در ثانى لذّتهاى دنيا مشوب بآلام است ، غالبا خالص نيست بلكه همان فراهم آوردن لذتهاى خيالى منوط بچه وسائلى است كه فراهم آوردن آنها چقدر دشوار است .
( و ابقى ) بودن آن نيز بسيار واضح و هويدا است زيرا كه عالم دنيا عالم كون و فساد است چنانچه ظاهر و هويدا است و هيچ چيز آن باقى و پايدار نيست وجود و عدم اجزاء آن مثل دو نقطه پرگار بدور يكديگر ميچرخند ، هر موجودى عدم در پى او است ، هر حياتى موت دنبال وى است هر خوشى را غم و هر صحتى را مرض و هر غنائى را فقر با آن همراه است : بقول آن شاعر عارف
دهنى شير بكودك ندهد مادر دهر * كه دگر باره به خون در نبرد پستانش
و حيات آخرت حيات پاكيزه جاودانى است كسى كه سعادت نصيب وى گرديد و هدايت يافت در خوشى دائمى و حيات هميشگى هميشه محظوظ ميگردد و از مرگ و فناء و مرض و غم انديشه ندارد و هميشه از اشراقات انوار الهى با نعمتهاى جسمانى محظوظ ميگردد و امرار حيات مينمايد .
اين است كه در آخر آيه فرموده
أَ فَلا تَعْقِلُونَ
اشاره به اينكه شما كه تغييرات عالم دنيا را على الدوام مشاهده مينمائيد و مىبينيد كه هيچ چيزى در آن ثبات و بقايى ندارد و اجزاء عالم هميشه در كون و فساد است و عالم آخرت عالم بقاء و ثبات است تغيير و تبديلى در آن راه ندارد چگونه فكر خود را به كار نمىاندازيد تا اينكه بعقل خود بفهميد و حيات پاكيزه اخروى را بر حيات فانى دنيا ترجيح دهيد