( توضيح آيات )
وَ إِنَّ لَكُمْ فِي الْأَنْعامِ لَعِبْرَةً نُسْقِيكُمْ مِمَّا فِي بُطُونِها وَ لَكُمْ فِيها مَنافِعُ كَثِيرَةٌ وَ مِنْها تَأْكُلُونَ
اين آيه مربوط بآيات بالا است و ياد آورى مينمايد تفضّلاتى كه به انسان عنايت نموده كه اولا خلقت و آفرينش او را تام و تمام گردانيده و آسمانها را بالاى سر او و زمين را فرش او و محل آرامش او قرار داده و به آب باران بوستانها و انواع و اقسام ميوهجات را در دسترس وى گذارده و در اينجا تذكّر ميدهد كه در چهارپايان منفعت زائدهاى است . ( انعام ) اگر چه اطلاق دارد لكن بقرينه آيه بعد
وَ عَلَيْها وَ عَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُونَ
گويند مقصود از انعام شتر است كه سفينه خشگى است كه هم بر آن سوار ميشويد و هم از آنچه در شكم او است از شيرش ميآشاميد و از گوشت او هم ميخوريد و بايستى كه از آن عبرت بگيريد و عظمت مدبّر آن را بنگريد و شكر گذار باشيد و نظر بخلقت عظيم او است كه در سوره غاشيه آيه 17 فرموده
أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ )
يعنى از خلقت بزرگ او عبرت گيريد .
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ
الخ در آيات بسيار حكايت نوح ( ع ) و قومش و جفاهايى كه به او وارد كردند تذكّر داده و البتّه در هر جايى بمناسبتى آمده و نكات زائدى در آن است لكن چون قبلا بيان آن شده و اصلا از محكمات قرآن بشمار ميرود در اينجا بترجمه تحت اللفظى آن اكتفاء مينمائيم .
قالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِما كَذَّبُونِ
پس از آنكه حضرت نوح عليه السّلام نهصد و پنجاه سال مردم را بيگانه پرستى دعوت نمود و از او نپذيرفتند و بقدرى بحضرتش اذيّت نمودند كه از هدايت يافتن