آن به دو جهت است : يكى شياطين قدرت و علمى ندارند كه توانند چنين آيات معجز نمايى را القاء نمايند .
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ
و ديگر چون راه آسمانها بسوى آنها بسته شده چنانچه در آيات ديگر بيان نموده كه هر گاه شياطين بخواهند بآسمانها عروج كنند و كلمات ملائكه را استماع نمايند بتير شهاب زده و پرت ميكردند اين است كه شياطين نه در خودشان چنين علم و دانشى است كه آيات قرآنى را بقلب مبارك رسول القاء بنمايند و نه توانند از ملائكه و ساكنان جبروت بياموزند .
فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ
مسلّم و معلوم است كه پيمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم با آن مقام توحيد و عصمتى كه جبلى او بود هيچ وقت با خداى واحد احد ، الهى قرار نميداد . پس مخاطب گر چه به ظاهر پيغمبر ( ص ) است ولى مراد تمام مردم ميباشند ، بعلاوه در اخبار رسيده كه خطابات قرآن از باب ( اياك اعنى و اسمعى يا جارة ) مىباشد و معنى اين شعر همان است كه به فارسى ميگويند « بدر ميزنم ديوار تو بشنو » .
و شايد اين طور خطاب براى قطع طمع مشركين بوده كه ميگفتند تو قدرى با ما همراهى كن و يك دفعه بخدايان ما سجده كن تا ما نيز با تو همراهى كنيم و خداى تو را پرستش نمائيم اين آيه و امثال آن براى قطع طمع آنها فرود آمده كه بدانند رسولى كه شالوده مقام توحيد است هرگز سر ببت فرود نخواهد آورد
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
مفسرين گفتهاند وقتى اين آيه فرود آمد كه عشيره و نزديكان خود را از عذاب خدا بترسان آن حضرت فرستاد و تمام فرزندان عبد المطلب را در خانه ابو طالب جمع نمود و آنها چهل نفر بودند و به حضرت امير ( ع ) امر نمود كه يك پاى گوسفند طبح نمايد و با يك ظرف شير نزد آنان بياورد و چون آن چهل نفر مردمان پر خور بودند خنديدند و گفتند اين خوراك يك نفر از ما نميشود حضرت