پس از حكايت انبياء و گذارش امم و عذابهايى كه در اثر مخالفت امّتشان فرود آمده بمنقبت و فضيلت رسول گرامى خود سوره را خاتمه ميدهد و بزرگتر فضيلت حضرتش را كه فرمود آمدن جبرئيل بالقاء وحى و آيات قرآن مجيد بقلب مباركش را تذكّر ميدهد و چنين فضيلتى در باره هيچ يك از پيمبران و كتابهاى آنها نفرموده بلكه تورات كه اينقدر فضيلت در باره آن رسيده ظاهرا بتوسط الواح و صحيفه بر حضرت موسى ( ع ) نازل گرديده .
بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ
در اين دو آيه دو فضيلت براى قرآن تذكّر ميدهد : اول آنكه قرآن به زبان عربى فصيح نازل گرديده و عربى بودن قرآن از جهاتى بر شرافت آن افزوده اول چون خود حضرتش عرب بود و به زبان عربى تكلّم ميفرمود از اين جهت زبان عربى كه نسبت به خود او دارد بر باقى لغات افضل است ، و نيز به حكم
( وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ )
كه مأمور شد اول نزديكان خود را تبليغ نمايد كه اگر قرآن به غير زبان آنها فرود آمده بود آنها نميفهميدند و در نپذيرفتن معذور بودند ، و همچنين تمام قبيلههايى كه در اطراف مكّه بودند همه عرب بودند اگر اول آنان ايمان نميآوردند باقى مردم بطريق اولى ايمان نميآوردند مخصوصا عربهاى متعصب متكبر كه زبان عجمى كه غير عربى خودشانست عار ميدانند .
و ديگر بتصديق اهل لسان زبان عربى جامعتر و كاملتر از همه لغات بشمار ميرود بطورى كه مطالب بزرگ را ميتوان در آن گنجانيد زيرا تحت قواعد و قانون مضبوطى پايه گذارى شده و اگر بقاعده صحيح حجازى تلفظ گردد متصف بفصاحت و بلاغت خواهد گرديد اين است كه يكى از اعجاز قرآن همان فصاحت و بلاغت آنست .
وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ
دوم وصف قرآن و فضيلت آن در كتابهاى پيشينيان آمده و ضمير ( انّه ) شايد راجع به قرآن باشد كه اوصاف قرآن در كتب آسمانى ثبت گرديده . و بقول