و بعد زمين به طرف خورشيد شب و روز پديد ميگردد كه اگر خورشيد نبود و زمين حركت نداشت سايهاى وجود نداشت يعنى اگر شمس نبود سايهاى شناخته نمىشد و اگر نور نبود ظلمت دانسته نميگشت و در زمين موجودى پديد نميگرديد .
ثُمَّ قَبَضْناهُ إِلَيْنا قَبْضاً يَسِيراً
شايد مقصود چنين باشد كه پس از آنكه سايه زمين در شب پهن گرديد و تمام روى زمين را پوشانيد سايه را گرفتيم و زمين را بتدريج كشانيديم به طرف خورشيد ، گرفتن سايه بگرفتن آن چيزى است كه مانع گرديده از اينكه نور خورشيد بما وراى آن برسد و چنين كرديم تا اينكه خورشيد در آن طلوع نمايد و موجودات زمينى از تاريكى شب نجات پيدا نمايد .
وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِباساً وَ النَّوْمَ سُباتاً
( الى قوله تعالى )
فَأَبى أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُوراً
خداى متعالى در اين آيات و آيه بالا كمال قدرت و شمول رحمت خود را ارائه ميدهد كه افراد بشر به نظر تدبّر آثار الهى را بنگرند و از اثر پى بمؤثّر برند
( جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِباساً )
تاريكى شب را لباس و ساتر ناميده و شب را به دو جهت تشبيه نموده به لباس : اول - همين طورى كه لباس بدن را ميپوشاند شب نيز روشنايى روز را مىپوشاند . دوم - همانطورى كه لباس بدن را از سرما و گرما محفوظ ميدارد شب هم پوشش زمين است كه زمين را از حرارت آفتاب حفظ مىگرداند .
و اينكه نوم را ( سبات ) ناميده و روز را ( نشور ) خواب شب را تشبيه گردانيده به مردن و بيدار شدن از خواب را بزنده شدن در قيامت زيرا كه خواب و بيدارى شبيه بموت و حياتند .
و بقولى ( سباتا ) يعنى شب را راحت بدن قرار داد از مشقّت عمل
( وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً )
و روز را براى اينكه براى كسب معاش و حاجاتشان متفرق گردند ( نشر و نشور ) بمعنى زنده شدن و حيات پيدا نمودن بعد از مرگ است و مفرد و جمع آن يكسانست
( هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً )
( نشرا ) تخفيف