مگر وقتى كه شهادتين بگويى عقبه گفت ( اشهد ان لا إله الا اللَّه و اشهد انّ محمدا رسول اللَّه ) آن وقت حضرت غذا خورد . وقتى اين خبر بابى بن كعب رسيد نزد وى آمد و او را ملامت نمود و گفت مگر از دين برگشتهاى كه سخن محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ميپذيرى عقبه گفت از دين خود برنگشتهام لكن چون و مهمان من بود و گفت غذا نميخورم مگر اينكه اين كلمه را بگويى و بر من گوارا نبود و حياء كردم كه مهمان من غذا نخورده از خانهام بيرون برود ، ابى بوى گفت از تو راضى نميشوم هرگز مگر اينكه به روى نزد او و آب دهن بر روى او بيندازى ، عقبه پس از آن كه قبول كرد چنين كند نزد پيغمبر اكرم ( ص ) آمد در حالى كه آن حضرت در دار الندوه در سجده بود آب دهن نجس خود را حواله روى مباركش نمود حضرت فرمود اى عقبه تو را چنين مىبينم كه از مكّه بيرون نميروى مگر اينكه سر تو را بشمشير برداريم ، اين بود كه در جنگ بدر عقبه را اسير نمودند و بعد از اتمام جنگ سر او را از تنش جدا گردانيدند و ابى بن خلف را رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بدست خود در جنگ احد كشت ، و بروايت ضحاك آب دهن آن كافر دو شعله آتش گرديد و برگشت و هر دو طرف صورتش را سوزانيد و تا وقتى كه مرد اثرش در صورتش باقى ماند .
و بعضى گفتهاند آيه اطلاق دارد و شامل ميگردد هر كافر و ظالمى را كه در ظلم و كفر تابع ظالم و كافر ديگرى گردد ، و ابى عبد اللَّه عليه السلام فرموده مردى از قريش نيست مگر اينكه در باره او يك آيه يا دو آيه نازل نشده باشد كه او را ببهشت رهنمايى نمايد يا بجهنّم و آتش كشاند و بعد از آن فرمود جارى مىشود حكم در اين آيات در باره كسانى كه بعد از آنها ميباشند ( ان خيرا فخيرا و ان شرا فشرا ) . ( مجمع البيان )
وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً
( مهجور ) مشتق از ( هجر ) است و بمعنى سخن بيهوده و هذيان است يعنى ( جعله مهجورا فيه ) و مفسّرين آيه را دو طور تفسير كردهاند .