( توضيح آيات )
تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً
( تبارك ) بر وزن تفاعل مأخوذ از بركة و واقع گرديدن پرنده در آب و در خيرات الهيه استعمال شده و در محسوسات در جايى آورند كه زيادتى حسّى پديد آيد و در معنويات ترقيات روحانى حاصل گردد يعنى بزرگ است بركات او و كثير است نعمتهاى او .
و بركت نسبت بمقام الوهيّت به دو اعتبار مىتوان تصوّر نمود يكى برترى و بزرگوارى او در ذات و صفات و افعال از آنچه بتصوّر در آيد و موجود ممكن هر قدر بلند مرتبه باشد در مقابل عظمت او ناچيز بشما ميآيد و عظمت و بزرگوارى آن فرد متعالى بالاتر از آنست كه بذهن كوچك بشر خطور نمايد يا محدود بحدّى گردد بلكه او سبحانه محيط و مستولى بر تمام كائنات است .
و ديگر بركت باعتبار فيض وجود و بخشش او است آن فيض منبسط و رحمت واسعه كه سراسر موجودات در تحت استيلاء و سيطره قدرت و اقتدارش نشو و ارتقاء مينمايند كه از آن تعبير بمشيّت تامّه و فيض مقدّس مىشود ، و رحمت رحمانيّه آن چنانى است كه همه موجودات را فرا گرفته قوله تعالى
أَ لَمْ تَرَ إِلى رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّ وَ لَوْ شاءَ لَجَعَلَهُ ساكِناً
سوره فرقان آيه 42 .
بزرگوار خدايى كه طائر افكار دور انديش در پيرامون كوچكترين آثارش و اولين مرتبه اوصاف جلال و كمالش ره نبرد و چشم عقل در اشعّه نور جلالش كليل و زبور گرديده و اظهار عجز مينمايد و صفات كمالش را حدّى نيست كه خرد بسرادق جمال الهيّتش راهى پيدا نمايد و بوى بپيوندد و آثار كبريائيش بر تمام موجودات استيلاء و احاطه نموده و همه را بزيور وجود آراسته و خلعت نوينى به آنان پوشانيده .
خلاصه در اين مبارك آيه ذات متعال خود را ببزرگوارى و كثرت نعمت