يعنى مطابق كردارش پاداش ميدهد زيرا كه بسرعت حساب همه را خواهد كشيد بروايتى از امير المؤمنين عليه السّلام سؤال شد چگونه خداى تعالى در يك حال حساب همه را يك دفعه ميكشد فرمود همين طورى كه همه را يك دفعه روزى ميدهد لكن وقتى اين آيه را با آن آيه در سوره ( شورى ) آيه 19
( مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ )
جمع نموديم مىشود مقصود چنين باشد ، اگر كافر عمل نيكى كند براى نفع دنيوى خود مىكند و برياء و شهرت يا تحصيل مال يا غير اينها عمل نموده نه براى رضاى خداى تعالى اينست كه پاداش عمل نيك خود را از جانب حق تعالى كه از راه تفضّل بوى عنايت مىكند نزد خدا مييابد و او را مىبيند كه حساب او را در همين دنيا بسرعت ميكشد و تمام مىكند كه ديگر در آخرت نصيبى نداشته باشد .
أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها
ظاهرا آيه اول راجع باعمال نيك كفّار است كه اعمال آنها مثل سراب است كه از دور آب مينمايد و يك نمايش خوبى به نظر جلوه ميدهد لكن مثل همان سراب حقيقت ندارد و يك نمايش بىاصلى خواهد بود و براى تشنه آب خوشگوار رحمت الهى كه دل و جان موحّد و مؤمن را سيراب ميگرداند حاصل نخواهد گرديد .
و آيه دوّم شايد مقصود اوصاف بد كفّار است كه شدّت ظلمت و تاريكى دل كافر بلجّه دريايى ماند كه موجى بالاى موجى بالاى آن ابر ظلمانى ظلمتى فوق ظلمتى ، تاريكى دريا يك طرف ، تاريكى موجهاى دريا بالاى يكديگر در طرف ديگر و ابر تاريكى بالاى آن را پوشانيده ، تاريكى دل و جان كافر چنانست كه اگر دستش را از درياى نفس تاريكش بيرون آورد نمىبيند و خود را در آن تاريكى و ظلمت كفر ناپديد گردانيده .