در مقام معرّفى مؤمن صالح كه داراى چنين مقام و جايگاه عالى ميباشند بر آمده كه و دو صفت از اوصاف حميده آنان را تذكر ميدهد
اول صبر و دوم توكل
مقام و منزلت يافتن در غرفههاى بهشتى نصيب كسى ميگردد كه براى حفظ دين با نفس خود مجاهده نمايد و بر ناگواريها و سختيهاى روزگار و جفاى دشمنان صبر و بردبارى كند و نيز در تمام امور اتّكاء و اميدش بپروردگارش باشد آرى صبر و توكل دو اصل و دو پايه از نردبان سعادت و كاميابى بشمار ميرود بدون اين دو صفت كسى بمرتبه عالى و متمكّن در مقام صدق نخواهد گرديد ، شنيده نشده در عالم كسى داراى رتبه بلندى و مقام ارجمندى شده باشد مگر در اثر اين دو صفت حميده صبر و متانت و استقامت كوههاى مشكلات را در زير پا هموار مينمايد زيرا كه صبر در عبادت و خوددارى در ترك معصيت و نيز بردبارى در مشقّتهاى دنيا با اتّكاء به حق تعالى نفس انسان قوى مىشود و روح وى جلاء مىيابد ، همين مصيبات و مشقّتها است كه گل وجود انسانى را فشار ميدهد تا آن عطرى كه در باطن روح وى پنهان است ظاهر گردد آن وقت مشمول رحمت الهى ميگردد قوله تعالى در سورة البقرة آيه 153 در باره صابرين فرموده
« أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ )
وَ كَأَيِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُها وَ إِيَّاكُمْ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
من براى تبيين است نه تبعيض و ظاهرا اين آيه نيز مرتبط به آيه بالا است و تذكر ميدهد كه چه بسيار از جنبندهها چنينند كه خودشان نتوانند روزى خود را مهيّا نمايند و بقول بعضى نتوانند روزى خود را ذخيره نمايند چنانچه اكثر حيوانات از وحوش و سباع و طيور چنينند كه وقتى شكارى بدست آنان آمد به قدر اشتهاشان ميخورند و ما بقى آن را رها مينمايند لكن وقتى گرسنه ميشوند و طلب روزى مينمايند رزّاق متعال از راهى كه به گمان انسان نميرسد آنها را سير ميگرداند .