كتب سماوى است و به آنهايى كه قبلا كتاب عطاء شده بود مثل عبد اللَّه بن سلام و امثال او به قرآن ايمان مىآورند
« وَ مِنْ هؤُلاءِ »
يعنى از اهل مكّه كسانى هستند كه ايمان مىآورند به قرآن ، و بقول بعضى مفسّرين مقصود از « هؤلاء » كه به آنان كتاب داده شده آنهايى بودند كه پيش از زمان حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و در زمان خود حضرت رسول بعلاماتى كه در كتب آسمانى ديده بودند قبلا ايمان آورده بودند
وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الْكافِرُونَ
بقدرى آيات قرآن در اعجاز ظاهر و هويدا است كه ديگر براى احدى جاى شكّ و ترديد باقى نگذاشته و انكار نميكنند مگر آنهايى كه از روى عناد و ضديّت بخواهند كفر ورزند و اين آيات ظاهر هويدا را بكفر و جحود خود بپوشانند
وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ
اين آيه در مقام بيان اعجاز قرآن است كه رسول خود را مخاطب گردانيده كه اى پيمبر گرامى تو پيش از آنكه رسالت خود را بمردم ابلاغ گردانى و بعض آياتى كه بر تو فرود آمده بر آنان بخوانى كتابى نديده و نخوانده بودى و بدست خود هم خطّى ننوشته بودى كه ياد داشت تو باشد و اين مطلب بر همه معلوم و مسلم است كه تو به ظاهر امّى و ناخوانده ميباشى و اين قرآن وحى است و براى اثبات پيمبرى تو نازل گرديده زيرا كه براى هيچ عاقلى شكّ و ترديدى باقى نخواهد بود كه چنين آياتى كه بزرگترين دانشمندان و متبحّر ترين فيلسوفان عالم بكوچكترين اسرارش پى نبرند از عهده بشر خارج است پس چگونه ممكن است كه آدم بىسواد امّى بتواند از خود چنين آياتى انشاء نمايد ، با اين حال مردمانى كه در مقام ابطال دين تو ميباشند در آيات قرآنى تشكيك مينمايند مثل اينكه بعضى از اهل كتاب ميگفتند كه در كتاب ما رسول خاتم را معرفى نموده كه او امّى است نه چيزى خوانده و نه كلمهاى نوشته و اين همان رسولى است كه در كتب ما آن را توصيف نموده ، و بعضى ديگر مى گفتند حضرتش در راه مسافرت بشام كه براى تجارت ميرفته با بعضى از رهبانيّين تماس گرفته و اين آيات را از آنان آموخته ، و بعضى ديگر چنين ميگفتند يك نفر نصرانى