كه خواستيد با اهل كتاب مثل يهود و نصارى مجادله كنيد و راجع بدين بحث نمائيد جديّت نمائيد كه به هر طورى كه نيكوتر باشد با آنان سخن گوئيد مثل اينكه اول با رفق و مدارا و كلام جالب توجّه دل آنها را بسوى خود جذب كنيد و از سخنان خشن و ركيك خودارى نمائيد كه اصلا مايل گردند با شما مكالمه نمايند و بعدا حتى الامكان مسلّميات خود آنها را بگيريد و بطريق خودشان آنان را بدين حق ملزم گردانيد و اصلا طريق ارشاد چنين است كه اول از راه رفق و مدارا سخن گفته شود و اگر از اين راه نشد بعدا از طريق جهاد آن هم از كفّار كسانى كه ستمكار باشند كه در مقام اذيّت مؤمنين و فساد در اسلام برآمدهاند كه علاجى براى رفع فساد آنان نشود مگر بجهاد
وَ قُولُوا آمَنَّا بِالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَ إِلهُنا وَ إِلهُكُمْ واحِدٌ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
آيه ارشاد به اين است كه براى تأليف قلوب اهل كتاب بطريق مجادله و بحث با آنها برآئيد و چنين دستور ميدهد كه اول از طريق اتّحاد و يگانگى با آنان مكالمه نمائيد و بگوئيد ما در اصل دين كه در حديث دارد « اول الدين معرفة الجبّار » با شما يكى ميباشيم و به آنچه بر ما ( يعنى قرآن ) و آنچه بر شما مثل تورات و انجيل و زبور و باقى كتابهاى آسمانى نازل گرديده متّفقيم و خداى ما و شما يكى است و ما تسليم همان خداى يگانه ميباشيم و به اين طريق آنان را بدين اسلام مائل گردانيد و محسّنات آن را به آنان ابلاغ نمائيد كه شايد آنها راغب گردند و بطور رضا و دانستگى مايل گردند كه اسلام بياورند و اگر به اين طريق مايل نگرديدند و بناى دشمنى و خصومت را گذاشتند چنانچه در آيه فرموده
« إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا »
آن وقت با آنان بجنگيد
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مِنْ هؤُلاءِ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ
« كذلك » از اسماء اشاره است يعنى همين طورى كه براى پيمبران پيش كتاب مثل تورات و انجيل فرستاديم بسوى تو « قرآن » فرود آورديم كه تصديق كننده باقى