مقدّم انداخته بر ياد خدا بنده را يعنى مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم در سوره آل عمران آيه 188 در تعريف ذاكرين فرموده
« الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
ذاكرين كسانى خواهند بود كه در همه حال ايستاده و نشسته و خوابيده متذكّر حقّند و در حقيقت آسمانها و زمين فكر ميكنند در سوره احزاب آيه 41
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا »
خطاب به تمام مؤمنين است كه بسيار خدا را ياد كنيد و در سبح و شام او را تسبيح و ستايش نمائيد و امثال اين آيات و اخبار بسيار است بايد دانست كه ذكرى كه اين همه تعريف و تمجيد در باره آن رسيده همين تلفّظ نمودن بكلمات بتنهايى وافى به مقصود نيست زيرا كه اصل و حقيقت ذكر تذكّر و به ياد بودن خدا و آثار عظمت و تفكّر در عجائب خلقت او است منتهى الامر زبان حاكى و ترجمان از قلب است ، اگر انسان در اكثر اوقات بدل متوجّه بخداى تعالى باشد و به زبان اذكارى كه از طريق شرع رسيده مداومت نمايد با خلوص نيّت مسلّما باندك وقتى انس به حق تعالى پيدا مىكند و از انس محبّت توليد ميگردد و از محبّت قرب پديد مىشود آن وقت مقام بنده را بجوار احديّت نزديكتر خواهد گردانيد
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُونَ
آيه بمؤمنين تذكّر ميدهد كه آنچه از اطاعت مثل نماز و ذكر و باقى اعمال ديگر از كارهاى خوب كه يا بارشاد عقلتان و يا به حكم رسول انجام ميدهيد و نيز آنچه از اعمال قبيح و زشت كه بر خلاف رويّه عقلايى و خلاف حكم شارع بوده عمل نمودهايد همه آنها در احاطه علم حضورى حق تعالى ظاهر و بارز خواهد بود و بايد مؤمنين بدانند كه هر عملى را در خور آن پاداشى خواهد بود كه البته به آن خواهند رسيد
وَ لا تُجادِلُوا أَهْلَ الْكِتابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ
مجادله بر وزن مفاعله آن است كه بين دو نفر باشد كه هر يك در مقام محاجّه و مباحثه بخواهد ديگرى را ملزم گرداند در اين آيه بمؤمنين دستور ميدهد كه موقعى