پروردگار عرش است از آنچه آنها بعقل ناقص خودشان او را توصيف مينمايند .
اشاره به اينكه آن كسى كه خالق و مربّى آسمانها و زمين و عرش عظيم است كه محيط بر تمام اجسام است چگونه ممكن است مثل اجسام توليد مثل نمايد اگر چنين بود او نيز مثل باقى اجسام محتاج به غير و محدود به حد معين و متصف بصفت اجسام و قابل تبديل و تغيير و در معرض فنا و زوال بود و خالق و مربى عالم بايستى از اين صفات منزّه و مبرّا باشد .
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ
پس از آن خطاب برسولش نموده كه اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم اين مردمان نفهم جاهل چنان در امور طبيعى فرو رفتهاند كه خالق و مربى عالم را نيز تشبيه بطبيعيات نموده و نسبت ناروا به او مىدهند ديگر قابل هدايت نميباشند آنان را به خود واگذار كه در لهو و لعب خوض نمايند تا وقتى كه برسند بان روزى ( روز قيامت ) كه به آنها وعده داده شده .
وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ وَ تَبارَكَ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
( و هو ) واو ( هو ) را عطف ميدهد برب يعنى پروردگار آسمان و زمين آن كسى است كه در آسمانها إله است و در زمين إله است
( وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ )
و در امر خلقت و نظام موجودات بروش حكيمانه هر چيزى را بجاى خود قرار داده و بمصالح و مفاسد امور عالم است و علم حضورى او به همه چيز محيط و اوضاع عالم تحت قيوميّت او انجام گرفته .
مفسرين در اينجا ( إله ) را بمعنى معبود دانستهاند و گفتهاند خدا آن كسى است كه مربى و معبود اهل آسمانها و اهل زمين و اهل عرش است از ملائكه مدبرين و غير آنها .
و شايد مقصود از ( إله ) الوهيت و خالقيت باشد كه او سبحانه و تعالى هم خالق آسمانها و زمين و اهل آن است و هم مربى و تربيت دهنده آنها است و شاهد بر اين