و گمان ميرود كه مأخذ شفاعت نيز همين باشد كه هر دوستى با دوست خود شفع و قرين ميگردد و وى را بسوى خود و مقام خود ميكشاند زيرا كه محبّت جذابه الهى است و اصل محبّت همان ارتباط روحانى است و اگر ما با اولياء الهى باعتبار مقام روحانى آنها از طريق اطاعت و پيروى آنان محبت آنها را در دل خود بپرورانيم و آن بزرگواران را بمقام روحانيت بشناسيم و دوست داريم و مطيع آنها گرديم در قيامت شفع ما و شفيع ما خواهند گرديد .
قسم دوم از متقين دوستانى ميباشند كه از جهت صفات حميده و اخلاق فاضله با يكديگر دوستى و رفاقت پيدا مىنمايند مثل محبت فضلاء و مؤمنين پرهيزكار با هم و يكديگر را بطريق رضاى حق و عمل نيكو توصيه مينمايند و چنين اشخاص نيز همين طور كه در دنيا دوست صادق و خيرخواه يكديگرند در قيامت دوستى و رفاقت بين آنها تزايد پيدا مينمايد و با هم رفيق مشفق ميگردند .
( يا عباد ) خطاب به همين اشخاص مؤمن با تقوى مينمايد كه داخل بهشت گرديد امروز كه روز قيامت است از فزع اكبر در امانيد و نه خوف و ترسى از عذاب يا بليات و آفاتى كه در دنيا دم بدم متوجّه و رو به روى شما مىآورد ترسناكيد و نه بر گذشته عمر خود محزون ميباشيد زيرا كه حيات دنيوى خود را بيهوده مصرف ننموديد كه امروز كه روز جزا است پشيمان و محزون باشيد و چنين خطاب بلفظ ( يا عباد ) چنين ارائه مىدهد كه اشخاص با تقوى مشمول لطف و رحمت بىپايان حق سبحانه و تعالى واقع گرديدهاند .
الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَ كانُوا مُسْلِمِينَ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ تُحْبَرُونَ
در مقام معرّفى ( عباد ) ببعض صفات آنان اشاره مىنمايد كه آنهايى كه ببندگى ستوده شدهاند كسانى ميباشند كه بآيات الهى ( قرآن ) ايمان آوردهاند و تسليم اوامر و نواهى و دستوراتى كه از طرف حق تعالى بتوسط سفير اعظم خود محمّد بن عبد اللَّه صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم به آنها ابلاغ شده بدون چون و چرا و استحسانات عقلى خود