زيرا كه آيه در شب معراج نازل گرديده وقتى كه بنا بر اخبار بسيار هفتاد نفر از انبياء عليهم السلام كه از جمله آنها موسى عليه السّلام و عيسى عليه السّلام حاضر بودند و اين خطاب براى تذكر اهل كتاب است كه همه پيمبران متفقا بامت خود گفتند خداى يگانه را بپرستيد و در عبادت كسى را با خدا شريك نگردانيد و گر نه پيمبر اكرم محتاج بسئوال نبود از آن رابطه معنوى و حضور روحانى كه با پيمبران داشته مىدانست كه هيچ پيمبرى براى امت خود غير از خداى يكتا إله و معبودى تعيين ننموده .
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِآياتِنا إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ
ظاهرا براى تسلّى دل رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم در مقام حكايت حضرت موسى ( ع ) برآمده كه ما موسى را با معجزات بسيار از عصا ، يد بيضا ، جراد ، قمّل ، ضفادع ، خون و غير اينها از علامات واضح كه شاهد بر صدق رسالتش بود فرستاديم و حضرتش بامر ( رب العالمين ) براى هدايت نمودن فرعون و بزرگان مملكتش مأمور گرديده بود وقتى حضرت موسى ( ع ) اظهار نمود كه من فرستاده پروردگار عالميانم و عصا و يد بيضا را براى اثبات پيمبرى خودش ارائه داد فرعون و تابعين او عوض آنكه رجوع بعقل خود نمايند و بين سحر و معجزه تميز دهند و برسالت او تصديق نمايند ( يضحكون ) از روى مسخرهگى ميخنديدند .
وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
و هر قدر فرعون و فرعونيان بر انكار و كفر مىافزودند خداى تعالى براى اتمام حجت معجزه بزرگترى بدست حضرت موسى جارى مينمود و آنان را به عذاب ميگرفت مثل اينكه گاهى آنها را مبتلا بملخ مينمود و پس از التماس و درخواست معاهده مينمودند كه اگر اين بلا از ما رفع گردد ايمان مىآوريم پس از رفع عذاب عهد خود را شكسته و بكفر خود باقى مىماندند گاهى آنها مبتلا بشپش ، گاهى بوزغ ، گاهى به خون كه آب آنها خون مىگرديد و با مثال اين عذابها آنان مبتلا