( چهارم ) از كفار اعراض بنما و متذكر شو روزى را كه داعى حق تعالى آنان را مىخواهند . پايان
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنا وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ
خداى متعال در مقام تسلى رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم خود برآمده كه اگر كفار رسالت و معجزات تو را انكار كردهاند غمگين مباش زيرا كه در زمان پيشين نيز مردم چنين بودند كه بقدرى ملت نوح به پيغمبر اولو العزم ( ع ) خود ظلم نمودند و تعدى را بنهايت رسانيدند و نسبت جنون و نفهمى بوى دادند حتّى آن بزرگوار را تهديد باعدام نمودند چنانچه در قرآن خبر ميدهد كه ميگفتند :
( لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ )
سوره شعراء آيه 116 تا وقتى كه از هدايت آنان مأيوس گرديد كه خداى تعالى خبر ميدهد كه ميگفت خدايا اين قوم ديگر نه خودشان و نه ذريه آنها قابل هدايت نيستند .
فَدَعا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ
حضرت نوح ( ع ) پس از آنكه نهصد و پنجاه سال مردم را ارشاد به حق نمود و از او پذيرفته نشد مگر اندكى از مردم و باضافه ظلم و تعدى را بجايى رسانيدند كه مستأصل گرديد آن وقت پروردگار خود را خواند كه قوم بر من غالب گرديدند بقهر و غلبه و من ديگر طاقت مقاومت با آنها را ندارم مرا يارى كن و از آنها انتقام بكش پس از آنكه خداوند دعاى او را مستجاب نمود در اثر اجابت دعاى نوح ( ع ) عذاب طوفان آنان را گرفت .
فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً فَالْتَقَى الْماءُ عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ
در مفردات گفته ( الهمر صبّ الدمع و الماء يقال همره فانهمر قال تعالى ) :
( فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ )
پايان پس از دعاى حضرت نوح ( ع ) درهاى آسمان گشوده شد و بر آنان آب ريزش نمود و گويند چهل شبانه روز پى در پى باران ميريخت .