به پيغمبر صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم امر فرموده كه از كفار اعراض نما ، و در سوره توبه امر بجهاد نموده
« قاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً »
و اين دو امر بر خلاف يكديگر است .
لكن ممكن است جمع بين اين دو آيه با نظائر آن كه گفته شود آنجا كه امر باعراض نموده راجع بمصاحبه يا منازعه يا اندرز و موعظه باشد كه اى نبى رحمت خود را به زحمت مينداز و با آنهايى كه خوى انسانيت از آنها گرفته شده مكالمه نكن كه سودى ندارد و در چنين موردى فقط با شمشير بايستى با آنها رو برو شوى نه با سخن رانى .
بعض دانشمندان حال افراد بشر را در قبول ايمان و تربيت تشبيه نمودهاند به مريض كه هر گاه مرض خفيف باشد و فرضا بغذاى مناسب رفع شود ديگر محتاج بدواء نيست مثل كسانى كه به مجرد شنيدن كلمه حق قبول ايمان ميكنند مانند بعضى از صحابه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم و بعضى امراض محتاج است بدواء كه اگر رفع شد ديگر محتاج بقطع و جراحى نيست مثل كسانى كه بمحض شنيدن كلمه حقّ قبول نميكنند كه بايستى بتوسط مجادله و معجزات آنان را معالجه نمود و بقبول حق وادار گردانيد و بعضى چنان مرض نفسانى آنها صعب العلاج گرديده كه بايستى بتوسط جهاد و جنگ آنها را معالجه نمود .
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدى
اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم چون پروردگار تو عالمتر است از تو به كسانى كه از طريق حق و حقيقت گمراه گرديده و قابل هدايت نيستند و نيز عالمتر است از تو به كسانى كه لايق هدايتند وظيفه تو فقط همين است كه همه مردم را بطريق حق هدايت و رهنمايى نمايى تا حجت خدا بر خلق تمام شود .
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَساؤُا بِما عَمِلُوا وَ يَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى
و مخصوص به خدا است آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است تا آنكه