كنايه از شدّت قرب و تقرير شدت محبت است و اين مثالى بوده است در عرب كه براى تأكيد عهد و ميثاق هر يك از متعاقدين كمان خود را حاضر ميكرد و با هم جفت نموده و يك دفعه ميكشيدند كه باتفاق هم تير رها ميشد اشاره به اينكه موافقت بين ما استوار گرديده بطورى كه رضايت هر يك رضايت ديگر سخط هر يك سخط ديگرى خواهد بود .
و آيه اشاره به اينكه محبت و قرب محمّد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم به حق تعالى بدرجهاى رسيد كه رضاى حق تعالى رضاى او و رضاى او رضاى خدا است و مقبول او مقبول خدا و به عكس مقبول خدا مقبول اوست .
و نيز نزد اهل تحقيق ( دنى ) در آيه اشاره بمقام نفس مقدس او است و ( تدلّى ) بمنزله دل مطهر او
( فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ )
اشاره بمقام روح طيب او و ( او ادنى ) اشاره بمرتبه سرّ منور او ، نفس او در مقام خدمت بود ، و دل او در منزل محبت ، و روح او در مقام قرب ، و سرّ او در مقام مشاهده . ( پايان ) و در تفسير على بن ابراهيم قمى چنين است
( إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى )
يعنى خداى عزّ و جل
( ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوى )
يعنى رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم
( وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلى )
يعنى رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم ( ثم دنى من ربه ) يعنى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم بپروردگار خودش نزديك گرديد ( فتدلى ) پس تدلى پيدا نمود
( فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى )
و نزديكى او به خدا به قدر فاصله مقبض قوس ( يعنى دسته كمان كه بدست ميگيرند ) باوتر آنجايى كه تير از آن رها مىشود يا نزديكتر بود و بروايت عياشى از ابى جعفر عليه السّلام در معنى آيات چنين نقل ميكنند كه فرموده فاصله بين كلام و استماع رسول مثل فاصله بين وتر قوس و عود آن بود و وقتى از رسول صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم پرسش شد از آن وحى كه فرموده
( فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ ما أَوْحى )
فرمود وحى شد بسوى من كه
( على عليه السّلام سيد المؤمنين و امام المتقين و قائد الغرب المحجلين و اوّل خليفة يستخلفه خاتم النبيّين صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم )
پس قوم گفتند به خدا و رسولش ايمان آورديم ( پايان )