و از كلمه ( منبئى ) فى نفسه كه اول مقام نبوّت است معلوم مىشود كه نبوت در خور مقام كسى است كه معلومات او كسبى نباشد بلكه داراى نفس قدسى و ولايت كليّه الهيّه باشد و آن كسى است كه ( منبأ فى نفسه ) يعنى بنفس و روح خود مرتبط بعالم ما فوق الطبيعه گرديده و از آنجا اخذ علوم مينمايند تا آنجا كه امام عليه السّلام فرموده
( و قد كان ابراهيم نبيّا و ليس به امام حتّى قال اللَّه تعالى
إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
)
از اينجا معلوم مىشود كه آخر مرتبه نبوّت مقام امامت و پيشوايى كل است .
خلاصه ولايت كه مقدمه نبوت است در خور مقام هر كسى نيست بلكه مخصوص به كسانى است كه كاملا روح و قلب آنها مرتبط بملإ اعلا گرديده و به آن ربطى كه بين آنها با خالق آنها است يا بدون واسطه ملك يا بواسطه ملك حامل وحى اخذ علوم و معارف مينمايند .
أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا وَ رَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
اين آيه بيان آيه بالا است كه اين مردمان جهّال نفهم چگونه توهّم ميكنند كه مىشود هر كسى مخصوص بمقام نبوّت و انزال وحى گردد ، آيا اينها را قدرت بر اين هست كه رحمت پروردگار تو را يعنى ( رسالت ) را تقسيم نمايند در صورتى كه قسمت معاش و روزى آنها كه از امور طبيعى بشمار ميرود و امور طبيعى نسبت بامور روحانى چندان قابل اعتناء نيست و ملائكه مدبّرين و حامل ارزاق و گماشته شده از طرف پروردگار و موكلين امور زندگانى بشر بسيارند و با اين حال چون آنها مسخر امر حقند تقسيم ارزاق خلائق و باقى امور زندگانى بشر از حيات و ممات و غير آن بدست قدرت حق تعالى انجام ميگيرد آن هم از روى حكمت و استعداد براى هر كس مقدارى تعيين نموده تا آنكه بعضى مسخّر بعض ديگر گردند و نظام عالم مرتب گردد .